De doorgeefsteen

Ooit gehoord van de ‘Doorgeefsteen’? Nou wij niet, tot een paar maanden geleden toen Bertwin Fidder, Gijsbert en mij, bij hem en Ine thuis uitnodigde. Het doel is om in gesprek te komen met gemeenteleden van een andere generatie. Opeens waren wij de oudjes… Niet dat Bertwin en Ine ons dat gevoel gaven, we bleken veel raakvlakken te hebben wat het geloof betreft. Na afloop van deze mooie avond kregen wij het kistje met de ‘Doorgeefsteen’ mee naar huis, het bijbehorende schrift waarin een kort verslagje van de gesprekken was geschreven volgde een aantal weken later.

Nu was het onze beurt om gemeenteleden uit te nodigen. Mijn interesse was gewekt door een buitenlands gezin dat regelmatig de diensten bijwoont in de Sionskerk. Na enige moeite kruisten onze wegen zich en kon ik een afspraak maken met Kaothar Salem, mede dankzij de hulp van haar dochter die als tolk optrad. Zondagavond 1 oktober stonden Noufal Mathla, Kaothar Salem met hun jongste zoontje David en een schattig plantje in een bloempotje voor de deur. Ik had gezorgd voor een grote schaal koekjes, buitenlanders mag je niet afwimpelen met één koekje bij de koffie.

Gijsbert mocht het gesprek starten, dat viel niet mee. Al snel kwam het verzoek of hij wat rustiger wilde praten. Noufal blijkt al twee jaar in Nederland te wonen, na zijn vlucht vanuit Syrië. Hij heeft een zware tocht moeten maken over zee en dagen moeten lopen, we kennen de beelden van tv… Zijn vrouw Kaothar is een jaar later met hun 5 kinderen naar Nederland gekomen met het vliegtuig. Zij was lerares Engels op het VO, hij werkte als elektricien aan elektriciteitsmasten. In Syrië maakten ze deel uit van de christelijke gemeenschap die al 2000 jaar bestaat, nu zijn ze de enige Syrische christenen in Nunspeet, dat vinden ze moeilijk. Gelukkig hebben ze nu fijne contacten met Syrische christenen in Elburg.

Het contact met Syrische moslims is heel moeilijk omdat ze niet als gelijken worden gezien, ze ervaren zelfs vijandschap. Gijsbert heeft het bezoek afgesloten met gebed, waarin hij heeft gebeden om kracht en moed voor Noufal, Kaothar en hun kinderen om hier hun plekje te vinden. We voelen ons verbonden met hen, door Jezus Christus. De ‘Doorgeefsteen’ zijn ze vergeten mee te nemen, binnenkort breng ik die, samen met het schrift. Anja van de Gronden, Menno en Alette Polinder kennen ze al, dus misschien ben jij wel de gelukkige die binnenkort bij hen op bezoek mag komen … Leerzaam, heel leerzaam, wordt vervolgd!

Ellen Geluk