Ds Rodenburg reist met een groep predikanten door Egypte - update 10 (tevens laatste)

Laatste dag-  Donderdag 14 januari

Terug naar huis

De Egypte-reis zal ik niet meer vergeten. Wat een land, wat een geschiedenis. In het verre verleden het rijk van de farao’s. In het recente verleden de islam die de dienst gaat uitmaken.

Caïro zal ik niet meer vergeten. Miljoenenstad vol lawaai, drukte en…viezigheid. Veel armoede, je weet niet wat je ziet. Duizend moskeeën. ‘Allah’ hoor je er dag en nacht. Andere wereld. Wereld van God.

De kerk in Egypte zal ik niet meer vergeten. Hier woonden al in de tijd van het Oude Testament  Joden. Hier is het Evangelie al heel vroeg binnen gekomen. Veel, veel eerder dan bij ons in Nederland.

De christenen in Egypte zal ik niet meer vergeten. Wat zijn ze hartelijk en vriendelijk. Geen stug volk. Ze waren zo blij dat we speciaal voor hen waren gekomen. Dat we geïnteresseerd waren in hen. Broeders en zusters.

Hun blijdschap en eenvoud zal ik niet meer vergeten. Voor hen is Jezus álles. Wat ben je zonder Hem?! Hij geeft de kracht om overeind te blijven. Om zich niet op te sluiten, maar vrede te brengen – aan alle mensen.

Hun verbondenheid met Egypte zal ik niet meer vergeten. ‘We love Egypt!’, ook al zijn we een zeer kleine minderheid, ook al worden we als kerk bedreigd. We laten ons niet zomaar wegduwen uit de samenleving. We horen erbij.

Vandaag gaan we terug naar huis. Maar ánders dan we gekomen zijn. Zo’n reis doet iets met je. Veel om over na te denken, veel om over te vertellen. Veel om voor te bidden, veel om voor te danken. De kerk in Egypte lééft. God zij dank!

 

Bedankt voor het lezen van deze blog.

Neem de christenen van Egypte mee in je eigen gebeden.

Binnenkort hoop ik in de Sionskerk terug te komen op de reis en er iets meer over te vertellen.

egypte15 egypte16egypte17egypte18

 

Negende dag – Woensdag 13 januari 

Herkenningsteken.

Tja, thuis komen uit Egypte zónder de piramides gezien te hebben, dat gaat natuurlijk niet. Per tweetal gaan we met een student op stap om ze te bekijken. Maurice is 3e-jaars en komt uit de provincie Minya. Of hij predikant wil worden, weet hij nog niet. Zijn hart ligt bij jongeren.

Toen hij 5 jaar was, kreeg hij een kruisje. Als herkenningsteken. Niet voor om je nek. Maar als tattoo bij je pols! Een kruis zoals je ze in Egypte vooral tegenkomt: twee balken van gelijke lengte, met aan de uiteinden nog weer kleine dwarsbalkjes.

Doen alle christenen dat? Nee. Sommigen voelen zich er niet prettig bij. De meeste moslims maken geen problemen als ze dit teken zien. Maar je weet nooit. Christen zijn zit ‘m ook niet in zo’n teken. Laat het vooral tot uiting komen in wie je bént en hoe je lééft.

Wel speciaal, dat typisch Egyptische kruisje op de pols. Het herinnert je toch maar mooi elke dag aan je roeping. En aan Hem die zijn leven voor je gaf.

O ja, de piramides waren heel indrukwekkend 🙂

egypte16 egypte15

 


Achtste dag – Dinsdag 12 januari

Hoe beginnen?

Zie je op de foto links de jonge vrouw in de rode trui? Maryen heet ze. Arabisch voor Maria. Zij vertelt hier een verhaal over Naäman de Syriër die melaats is. Er zijn ongeveer 20 kinderen gekomen. Elke week wordt er voor hen in deze ‘kerk’ een uur georganiseerd met een Bijbelverhaal, zingen, bidden, en een spel.

‘Kerk’, schrijf ik. Tussen aanhalingstekens. Want een officiële kerk, erkend door de overheid is het niet. Zo werkt het hier namelijk: de overheid moet je een licentie geven om een kerk te beginnen. En voor je die krijgt… Maar de christenen laten zich daardoor niet zomaar in het nauw drijven. Ze proberen toch ergens ‘iets’ te beginnen. Iets? Kerk!

De vader van Maryen kocht een huis met drie verdiepingen. Op de bovenste verdiepingen woont hij met zijn vrouw. En de gezinnen van hun beide kinderen. En de ruimte op de begane grond heeft hij beschikbaar gesteld voor het stichten van een nieuwe gemeente. Onopvallend mogelijk worden hier nu activiteiten georganiseerd. Bijvoorbeeld dit Bijbeluur voor de kinderen. Maar ook een medisch spreekuur voor vrouwen uit de buurt, christen of moslim. En op zondag een samenkomst. ‘Kerk’? Nee: Kerk!

 

egypte12 egypte11

 

Zevende dag – Maandag 11 januari 

Bid voor ons

Met een eenvoudige boot varen over de Nijl. Van noord naar zuid. Dé verkeersader van Egypte. Waar je maar komt mensen ontmoeten. Scholen oprichten. Het evangelie delen. Gemeenten stichten. Zo begon in 1854 de protestantse zending in Egypte. Ruim anderhalve eeuw later leeft de kerk meer dan ooit. Vooral sinds de revolutie van februari 2011. Mensen komen tot geloof. Ook moslims. Christenen willen de uitdaging aangaan om van Jezus’ liefde te getuigen. Door vrede te zoeken. Dienstbaar te zijn. Een docent van het protestantse seminarie (zeg maar: de predikantenopleiding) in Caïro vertelt ons erover. Wat kunnen we voor jullie doen?, vraagt een van ons. Zijn reactie: Bid voor ons! En vertel de verhalen van de christenen die je hier hebt ontmoet!

 

egypte9egypte10

 

Zesde dag – Zondag 10 januari

Bemoediging

We doen de reis naar Egypte niet zomaar voor de lol. Natuurlijk hébben we wel plezier. Een ritje op een ezel. Knabbelen op een stuk suikerriet. Lachen om ons gestuntel met Arabische woordjes.

Maar we zijn hier vooral om de kerk te ontmoeten. En te bemoédigen. Laten merken dat de christenen in Egypte niet worden vergeten.

In de avonddienst houd ik de preek over Barnabas (Hand.11: 19-24). Hij wordt van Jeruzalem naar Antiochië gezonden om daar de gemeente te bezoeken. Het geloof lééft er. Hij proeft het! En moedigt ze aan om vol te houden en Jezus trouw te blijven. In alle omstandigheden. Ook als het moeilijk is.

Ik heb het gevoel dat mijn preek ‘landt’. Zoals Barnabas willen wij de gemeente in dit kleine dorpje bemoedigen. Volhouden! En het mooie is: zij bemoedigen óns. Het gaat over en weer.

egypte8egypte7

Vijfde dag. Zaterdag 9 januari

Met de trein naar het zuiden. Dit weekend zijn we te gast in een klein dorpje op het platteland. Warm ontvangen. Met de predikant langs bij gemeenteleden. Zo vereerd als ze zijn met ons bezoek. Zo eenvoudig als ze iets vertellen over geloof. Ze weten dat ze arm zijn. Dat zouden ze ook dolgraag anders zien. En toch: ‘Jezus Christus is onze rijkdom.’ In de omgeving worden ze niet direct agressief vervolgd. Toch voelen ze zich tweederangs. De islam overheerst. Niet alle moslims zijn vijandig. Maar velen wel. Discriminatie in kleine dingen. Een studente vertelde: je zakt voor een tentamen omdat je christen bent. Of: je krijgt geen zitplek in de treincoupé. En ergens ben je altijd op je hoede voor heftige vijandschap. Zie dan maar eens de weg van Jezus’ liefde te blijven gaan…

foto 1_9-1-16  foto 2_9-1-16

Tip: volg de blog van deze reis op de website van de GZB.


Vierde dag. Vrijdag 8 januari

Vandaag de woestijn in. Zo’n 3 uur onderweg. Rotsen, stenen, zand. De lucht is grijs, de zon komt er nauwelijks door. Op weg naar twee kloosters. Weg uit de bewoonde wereld. Eeuwen geleden, rond 250 na Christus gingen de eerste christenen diep de woestijn in. Om er te leven als kluizenaar. Wat bezielt ze?!
Ze willen alleen zijn met God. Leven uit Zijn hand. Radicaal en uiterst sober. Afzien. Ook een voortdurend gevecht met de zonde en de duivel. Een zekere Paulus (niet de apostel) was de eerste. Antonius volgde.

Jarenlang wonen ze daar. En mensen uit de bewoonde wereld gaan hen opzoeken. Ze komen vragen om raad. Brengen hun zorgen en vragen mee. Verlangen dichterbij God te komen. Bij de grotten van Paulus en Antonius ontstaan kloosters. Elke dag komen er bezoekers. Ze hebben er de lange reis voor over. Wij ook. We beklimmen de grot van Antonius, hoog in de bergen. Iets van de eenzaamheid proeven.
Jezelf afvragen: wat heb ik over voor een leven met God?! We gaan anders terug naar ons guesthouse in de grote stad.

foto 2  foto 1

 


 

Derde dag. Donderdag 7 januari

Vanmiddag naar een moskee geweest. Natuurlijk was het mooi om het bijzondere gebouw te bekijken. Maar het was vooral een ontmoeting met de levende moslim-gemeenschap. Wat meteen opviel: de moskee is een ontmoetingsplaats voor de geloofsgemeenschap. De hele dag door lopen mensen in en uit om even op deze plek te zijn. Ouders met kleine kinderen aan de hand, om even te bidden. Jongeren zijn bezig met koran-les. Een imam zit ergens aan een groepje van 8 mensen om een korantekst uit te leggen. Zoiets zou ik ook wel willen voor de kerk: een open huis. We hadden een gesprek met een paar jongeren daar. (Helaas, Engels beheersen ze meestal niet.) Ze waren heel open en belangstellend: wie zijn jullie? Ontmoeting en gesprek: daar begint elk echt contact mee.

 

egypte5egypte6

 

Tweede dag. Woensdag 6 januari.

Kerst in Caïro! De traditionele koptische kerk viert Kerst op een andere datum. Vanavond de kerstnachtdienst bijwonen in de Marcus-kathedraal, samen met duizenden (!) anderen. Voor ons is een plek gereserveerd voorin het kolossale gebouw. Als de dienst even aan de gang is, gaat er een golf van opwinding door de menigte: president Sisi bezoekt de kerkdienst.

Hij spreekt de mensen toe. ‘Laat er geen scheiding zijn tussen moslims en christenen. Samen zijn we Egypte.’ Voelt als erkenning voor de zeer kleine christelijke minderheid. De mensen in de kerk gaan ‘uit hun dak’. ‘We love Egypt!’ roepen ze. Nu maar hopen dat Sisi zijn woorden waar kan maken.

egypte3 egypte4

 

Eerste dag. Dinsdag 5 januari. 

Bezoek aan Egypte met kleine groep predikanten. Ontmoeting met een andere wereld. 90% van de bevolking is moslim. Dat merk je meteen. Om 5.00 uur schrik ik wakker: de gebedsoproep van de moskee om de hoek. Mijn eerste gedachte: Grrrr. Daarna: zouden de christenen hier ooit aan zulke dingen wennen? Ik ga het ze vragen. Leven als kleine minderheid zal echt anders zijn dan hier in Nederland

.egypte1 egypte2