Naar de kerk op Gran Canaria

Een zaaltje. Meer zouden wij het niet noemen. Je loopt er zo aan voorbij. Middenin een woonwijk in de hoofdstad van Gran Canaria, Las Palmas, ligt ingeklemd tussen woningen een ruimte die desalniettemin door de gemeenteleden trots ‘onze kerk’ wordt genoemd. Iglesia Internacional -Encuentro Con La Vida – wordt vertaald als Internationale Kerk – Ik Vind Het Leven.

We spreken af met Alfredo, één van die grappige obers die we vorig jaar tijdens onze vakantie ontmoetten. Gedurende het jaar houden we via social media contact. Na een bezoek aan zijn geboorteland Argentinië keert Alfredo niet terug in de horeca. Hij start een opleiding tot pastoraal werker in de kerkelijke gemeente op Gran Canaria. Zijn pastor heeft hem dit gevraagd. Er zijn meer mensen nodig voor missionaire opdrachten ten dienste van God en de naaste. Deze wonderlijke weg leidt tot een uitnodiging om op zaterdagavond hier de dienst bij te wonen.

Kussen
We hebben geen idee wat ons te wachten staat, in ieder geval is de ontmoeting na een jaar allerhartelijkst. In het nabij gelegen winkelcentrum drinken we koffie en daarna begeven we ons richting de kerk. Daar worden we al opgewacht door de pastor en zijn familie en enkele andere gemeenteleden die er ook vroeg zijn. Twee kussen – links en rechts – zijn er voor oud én jong. Als teken van begroeting. Wij komen ook aan de beurt en de dochter van de pastor stelt zich voor als vertaalster van de dienst, die geheel in het Spaans is.

Langzaam druppelen de mensen binnen. Peru, Bolivia, Venezuela… ja, dan ben je een internationale gemeente. Op de vraag hoeveel nationaliteiten onze thuisgemeente telt, moeten we bekennen dat we wat dat betreft wel heel eenkleurig zijn… De aanvangstijd geldt niet zo strak, de lofprijzing is al een tijdje bezig en nog steeds sluiten er mensen aan. Sommigen hebben zo te zien eerst nog even boodschappen gedaan. Al met al zitten we met zo´n 25 mensen in het kerkzaaltje. Gemeentes mogen in de missionaire visie van deze kerk niet te groot worden. Bij 50 personen wordt een splitsing overwogen, zo horen we. Het is de bedoeling op het eiland 6 deelgemeentes te stichten.

Huppelen
Na de lofprijzing, die volledig met beeld en geluid in het Spaans te zien en te horen is, volgt de collecte. Geven met een zuur gezicht is er niet bij, want er wordt een vrolijk lied bij gezongen en de collectezak komt niet naar je toe. Nee, je mag jezelf er naar toe ‘huppelen’. Dat is even anders dan thuis… Daarna mogen wij ons voorstellen. We leggen eerst maar even uit waar Nederland ligt en hoe je de vlag van Frankrijk kunt ombuigen tot die van Nederland. We vertellen over onze bijzondere contacten met Alfredo en we wensen iedereen Gods zegen toe.
Vervolgens is het tijd voor de overdenking. Mattheus 18: 2-4 staat centraal. ‘Geloven als een kind’. Wat verwacht God van ons in het leven als kind/volwassene? Er ligt duidelijk een missionaire lading in. ‘Wie breng jij tot God; aan wie geef jij de boodschap door?’ De pastor besluit met de woorden: ‘dat het geheim ligt in jezelf leegmaken, zodat God je kan vullen’. De aanwezigen stemmen hiermee in met een luid applaus.

De Kerk is overal
We zingen nog een lied, waarbij de pastor met zijn echtgenote nogmaals hun beste muzikale kwaliteiten inzetten. Daarna is het slotgebed waarin we ook horen dat er voor ons ‘La familia Holandesa’ wordt gebeden. Een mooie ervaring om dit zo in een totaal andere omgeving mee te maken. En zo zie je maar weer. De Kerk is overal…

Naast de opbouw van de kerk op Gran Canaria wil Alfredo zich met zijn pastor en de gemeente inzetten voor vluchtelingkinderen die op mysterieuze wijze verdwijnen. Een internationaal probleem dat Nederland niet voorbij gaat. Via de media hoor je hier opvallend genoeg weinig over. Hiervoor wordt gebed gevraagd. Voor de kinderen en de organisaties die zich hiervoor inzetten. Mogelijk dat in 2017 of 2018 hierover in Nederland een congres wordt gehouden. Dat zou Alfredo naar onze omgeving brengen. Hoe geweldig zou dat zijn?

Familie Stoel