Belijdeniskring is inspiratie

Nooit gedacht dat ik aan belijdeniskring zou gaan beginnen. En toch stapte in dit nieuwe hoofdstuk.
Dit mede door mijn vriend Wimjan van den Berg. Na zo’n anderhalf jaar met hevige tegenzin naar de
kerk te gaan en niet de bijbel te willen lezen ging ik toch deze uitdaging aan. Waarom? Omdat ik het geloof
toch niet los kon laten. Ik was zoveel bezig met mij te verzetten dat ik bij mijzelf dacht, nou Iris je bent wel HEEL druk
om dit weg te laten in je leven. Is het dan zo belangrijk dat ik mij ermee bezig hou?
Ik was mij zo hard aan het verzetten dat dit wel echt iets moest betekenen.

Mijn vriend had mij het afgelopen jaar elke keer weer mee genomen naar de kerk en mij toch veel verteld over het geloof
en over zijn belijdenis en waarom hij juist belijdenis had gedaan. In het begin dacht ik, ja mooi en fijn voor jou,
maar ik zie er toch echt niks in. Waarom gebeuren er zoveel nare dingen, ik was in die tijd veel ziek en lag dagen op bed.
Nauwelijks ging ik naar school en sporten was er ook niet meer bij. Dit waren voor mij zoveel tegenslagen en het ging
maar niet beter. Ik heb er voor gebeden en voor mij laten bidden. Ik zag niet meer zoveel in het geloof want ja, beter dat werd ik niet…

Later ging toch mijn kijk op het geloof veranderen. Ik zag dat mensen ontzettend veel steun uit het geloof haalden,
zeker toen in mijn naaste kringen dierbaren overleden. En ik bij deze families zoveel steun zag uit het geloof.
Ik ben altijd heel nieuwsgierig en ik zeg altijd; geen mening voordat je het zelf hebt mee gemaakt.
Dit geldt voor mij ook in het geloof, hoe kan ik een mening hebben over belijdenis doen als ik het zelf niet eens heb geprobeerd?!
En daarom ging ik belijdeniskring volgen!

Door het kringjaar heen veranderde mijn blik op het geloof en het gaf mij inspiratie om verder te denken.
Ik ben meer gaan denken over het geloof, de verhalen in de Bijbel en de wereldwijde kerk. We lazen het boek Marcus.
Dit is een boek vol met genezing. Dit vond ik lastig.Waarom zijn er zoveel mensen in mijn omgeving dan overleden aan een ziekte?
Waarom bestaan er ziektes? Zelf haalde ik er veel ongeloof uit, maar toen zag ik een keerzijde.
Ja, wij hebben gezondigd, wij zijn het, mensen die zondig zijn. God niet. Jezus is voor ons gestorven
en dat is het krachtigste wat ik ooit heb mogen horen! Als kind kon ik dit nauwelijks bevatten, maar als jong volwassene nog minder.
Zou ik als mens voor iemand willen sterven? Durf daar maar eens op te antwoorden. Door het geloof hoef ik niet meer bang te zijn, n
iet meer bang voor mijn dood. Ik weet dat ik in goede handen terecht mag komen. En dat er een fijn thuis op mij wacht.

Het geloof geeft mensen kracht, zo ook bij mij. Ik mag geloven in de liefdevolle Vader, in iemand die in mij gelooft,
die mij nooit zal laten vallen en altijd om mij heen is. Hij geeft mij liefde en kracht om door te gaan. In mijzelf te geloven,
ook al kan ik dat op sommige momenten zelf niet. Hij is de God voor wie ik mag leven en bij wie ik alles kwijt kan,
omdat ik dat soms niet eens hardop durf uit te spreken. Hij kent mij, en weet wat ik lastig vind, en waar ik tegen aanloop.

Hij is de God die mij doet genieten van de zonsondergang als ik langs het water loopt met mijn hond.
Die kleine – maar voor mij persoonlijk grote – geluksmomenten geeft Hij mij. Daarom heb ik belijdenis gedaan.
Ik kon geen nee zeggen. En doen alsof ik de mooie dingen niet zag. Daarom heb ik JA mogen zeggen tegen
mijn God die goed is en mij liefdevol in zijn armen sluit.

Ik hoop mensen te mogen vertellen van God. Van mijn liefdevolle Vader. Stiekem verlang ik erna om als zendeling de wereld in te mogen gaan.
Te mogen spreken voor mensen en hen juist die inspiratie te geven die ik uiteindelijk heb mogen terug vinden!
Dit geloof kan en wil ik niet voor mijzelf houden, maar uitdelen en verder vertellen aan mensen die Jezus nog niet kennen.
Ik hoop nog verder te mogen groeien in het geloof en meer te mogen leren van de bijbel.

Met lieve groet,

Iris Beltman