Stop discriminating Down: Peter Harteveld in Genève

Op 20 maart werd in het gebouw van de VN in Genève een groot congres gehouden onder de veelzeggende naam ‘Stop Discriminating Down’. Peter Harteveld mocht hier zijn toespraak houden, die hij vorig jaar ook in de Tweede Kamer had verteld.

Het congres was georganiseerd door de Jerome Lejeune Foundation, Downpride, de permanente vertegenwoordiging van de Orde van Malta aan de VN en ADF International. In zijn openingstoespraak benadrukte de dagvoorzitter, Ruben Navarro, een Spaanse advocaat, dat mensenrechten voor alle mensen gelden ongeacht hun lichamelijke of geestelijke gesteldheid. De prenatale screening zoals die in steeds meer landen wordt aangeboden aan alle zwangere vrouwen en die eenzijdig gericht is op baby’s met Downsyndroom noemde hij een schending van het internationaal recht. “Als we in de maatschappij discriminatie op grond van een handicap verbieden, waarom staan we het dan toe in de moederschoot?”

Tijdens dit congres mochten ook een aantal mensen met Downsyndroom hun zegje doen, zo ook Peter.
Hieronder vertelt hij zelf hoe hij deze dagen heeft beleefd.

Wat hoorde ik Peter, ben je naar Genève geweest?
‘Ja, Het was er echt super.’
Hoe komt het dat je daar terecht bent gekomen?
‘Ik ben gevraagd door Renate Lindeman van Downpride.com. Zij heeft mij leren kennen in Den Haag toen ik vorig jaar het zwartboek mocht overhandigen. Ze vroeg mij of ik in Genève voor een conferentie mijn speech wilde houden (die ik ook op het filmpje over mijn leven heb gehouden).’
En wat vond je daarvan?
‘In het begin was ik er niet echt blij mee, want ik dacht dat het ging over de NIPT test en ik wilde daar liever niet steeds over praten. Maar toen heb ik er over gepraat met de begeleiding van “Ons Huis” en over nagedacht en uiteindelijk kwam ik tot de ontdekking dat de mensen uit Genève achter mij staan en precies, net als ik, blij zijn met mensen met Downsyndroom. Dus toen vond ik het wel leuk en een hele belevenis om er naar toe te gaan.’
Hoe ben je er naar toe gereisd?
‘Met de auto want ik wilde niet vliegen. Bij vliegen krijg ik altijd last van mijn oren en met de auto kun je lekker rustig aan doen.’
Hoe lang ben je weg geweest?
‘Ik ben zaterdagochtend vertrokken met mijn vader en donderdagmiddag waren we weer thuis.’
Wat vond je het leukst van de reis?
‘Nou, om eerlijk te zijn het toespreken van al die mensen in het gebouw van de Verenigde Naties in Genève.’
Wat voor mensen waren er allemaal? En wat deden ze daar?
‘Er waren allemaal mensen uit verschillende landen en het doel was dat ze kennis zouden maken met hoe het is om het Downsyndroom te hebben.’
Heb je nog met mensen gepraat?
‘Ja, we logeerden bij een meneer. Hij heet Michel Veuthey. Hij was heel aardig en we hebben veel geleerd van hem.’
Wat dan?
‘Dat we allemaal even belangrijk zijn als alle andere mensen.’
Sprak hij Nederlands?
‘Nee, hij sprak Engels en Frans, maar mijn vader heeft heel veel kunnen uitleggen in het Nederlands aan mij wat hij precies zei. Ook waren er veel mensen bij het buffet bij hem thuis dat was heel gezellig maar de talen… dat is echt voor mij niet te verstaan.’
Waren er ook dingen die je niet zo leuk vond?
‘Bij de toespraken duurde het wel erg lang, want ik verstond de talen niet. Dat was wel jammer.’
Is er nog iets wat je verder nog wil vertellen?
‘Op de terugweg hebben we heel gezellig rustig aan gedaan en een beetje vakantie gehouden. Dat was echt heel leuk. Ik vond het goed dat ik mijn verhaal kon vertellen en dat iedereen kon zien dat ik het meen. En het was ook weer fijn om in Nunspeet terug te zijn.’

LEES HIER DE TOESPRAAK VAN PETER
Ik wil mijn toespraak beginnen met het vertellen dat ik heel trots ben op mezelf dat ik het syndroom van Down heb en kan vertellen hoe ik er over denk. En dat vinden mijn ouders, broer, zussen, vrienden en collega’s ook.

Dat er mensen zijn die een kind met Down zomaar laat weghalen vind ik echt niet kunnen, want iedereen heeft recht om te leven en dat recht hebben kinderen met syndroom van Down ook. Dat is en blijft nog altijd mijn mening en daar wijk ik niet vanaf.

Ik leid zelf een heel normaal leven en ga net als iedereen naar mijn werk. Ik werk bij een hoveniersbedrijf als gastheer en krijg ontzettend veel complimenten. Niet alleen van de collega´s, maar ook van de directeur en zelfs van de klanten. Die vinden mij aardig en beleefd en vinden dat de koffie die ik zet de lekkerste koffie is.

Naast mijn werk doe ik ook andere dingen. Ik presenteer een radioprogramma en dat doe ik echt met heel veel plezier. Ik heb vrienden, ga regelmatig uit eten en ik vind het heel leuk om af en toe een terrasje te pakken om iets te drinken met elkaar. Ik houd er van om te lachen en grappen te maken en ik geniet volop van mijn leven.

En nu kom ik bij de fout dat sommige mensen niet zien dat wij net zo belangrijk zijn als andere mensen. Want zij weten niet dat kinderen met Down ook gewoon mensen zijn die kunnen meepraten.
Ik voel me gekwetst als ik het gevoel heb dat we er niet mogen zijn. Dat onze levens niet belangrijk zijn. Als ik hier lang over na denk, dan voel ik me best wel heel erg verdrietig en eenzaam want dat zou dus kunnen betekenen dat wij geen vrienden hebben.
Gelukkig heb ik wel vrienden en heel veel mensen die om mij geven en waar ik om geef. Ik zou mijn leven echt niet kunnen missen.

Ik hoop dat alle mensen die vinden dat baby´s met Downsyndroom niet geboren moeten worden hiernaar luisteren, want jullie maken ons echt heel erg verdrietig.
En om heel eerlijk te zijn toen ik deze toespraak aan het schrijven was, moest ik huilen en ik huil bijna nooit want ik ben altijd blij.

Peter Harteveld


Bekijk hier nog meer foto’s