Waarom kerk?

Hoe zit het eigenlijk ? Waarom gaan we naar de kerk ?
Aan de hand van een twaalftal antwoorden willen we daar eens over nadenken.
Een tip is om de komende 12 dagen iedere dag een stukje te lezen en er verder over na te denken.

1. Omdat het moet of uit gewoonte

Een mogelijk antwoord is; “uit gewoonte”. Dat klinkt niet fraai. Dat lijkt op ’t eerste horen wel de slechts mogelijke motivatie. Hoevelen zijn er niet afgeknapt op sleur en klakkeloos naar kerk gaan. Ze zeggen, en niet ten onrechte: wie gaat, moet uit behoefte gaan. Toch staat er in het evangelie naar Lukas dat Jezus “volgens zijn gewoonte” op de sabbatdag naar de synagoge ging. •Het loont de moeite dat stukje bijbel eens te lezen. Zie Lukas 4: 14 –19. Dat geeft te denken!

2. Goed om traditie te volgen

Een tweede antwoord zou kunnen zijn, dat het goed is een bepaalde traditie te volgen. Let wel, dat hoeft nog niet per se traditionalisme te zijn. In dat geval wil je gewoon uit ouderwetsigheid traditioneel zijn. Maar naar de kerk gaan is een zaak van staan in een oeroude traditie, dat is: in een keten van ontvangen en op jouw beurt weer doorgeven. Lees in dit verband eens Psalm 78: 1-4. Het gaat om het doorgeven van verhalen, formuleringen, normen, waarden, waarheden die altijd van belang blijven. Ook de befaamde apostel Paulus “had het” van anderen: hij gaf zelf door, wat hij ontvangen had (zie I Korinthe 15: 3). De kerk is een soort overslagbedrijf van Gods waarden.

3. Zicht krijgen op het “waarheen, waarvoor” van deze wereld

Een mogelijke reden is: om zicht te krijgen op het “waarheen, waarvoor” van onze wereld. Het leven is vol raadsels. Maar we hoeven niet overal naar te raden. De wijsgerige systemen en de godsdiensten van de wereld proberen de wereld “van commentaar te voorzien”. Want de wereld wekt de indruk “dat er iets achter zit”. Dat is inderdaad ook het geval. De apostel Paulus schrijft in zijn brief aan de Romeinen dat “Gods eeuwige kracht en goddelijkheid” uit de wereld met het verstand kan worden doorzien (Romeinen 1: 20). Maar nog veel méér opheldering is te vinden in de Bijbel. De Bijbel maakt n.l. duidelijk dat a.de wereld gemaakt is (geschapen) door God. b.de wereld aangetast is door menselijk kwaad (de zonde) c.de wereld verlost wordt . Deze grondwaarheden zijn direct al te vinden in de eerste drie hoofdstukken van de Bijbel (in het boek Genesis). In kerkdiensten gaat de Bijbel altijd open. Daar wordt ons geleerd, wat de wereld eigenlijk voorstelt. In een kerkdienst valt licht op vaak zeer concrete toestanden of gebeurtenissen uit het leven, ook ons persoonlijke leven. Lezen: Genesis 1, 2, 3

4. Om de wereld voor te dragen

Veel is er wat er in de bijbel op wijst, dat voor anderen bidden onlosmakelijk aan het christelijk leven verbonden is. Eigenlijk spreekt alleen al het “Onze Vader” in dit opzicht boekdelen. Daarin komen een aantal gebeden voor met het woordje “ons”. Het zijn dus “inclusieve” gebeden, de ander is er al als vanzelf in betrokken. Het kunnen nooit egoïstische gebeden zijn. Maar te denken valt ook aan wat Johannes schrijft op het slot van zijn eerste brief ( I Joh. 5: 16 v.v.), of Jakobus, die uitdrukkelijk schrijft: Bidt voor elkaar. (Jak. 5: 16) En Paulus schrijft dat hij gebed van anderen voor hemzelf als “hulp” ervaren heeft ( II Kor. 1: 11). Ook in de kerkdienst heeft de voorbede een plaats. Van de eerste christelijke gemeente (Hand. 1 en 2) is bekend, dat men eendrachtig volhardde in het gebed (Hand. 2: 42). Het is ondenkbaar, dat de voorbede daar niet bij gehoord zou hebben. Gebed-in-gezamenlijkheid ligt ook al in de aard der zaak, omdat Christus, die alle gebeden gereinigd voor Gods troon brengt en onze grote pleitbezorger in de hemel is, Hoofd is van een lichaam: de kerk. Dat lichaam bidt mee met het hoofd. Voorbede doen is allerlei zaken met God bespreken. God wil zo genadig zijn echt op menselijke vragen en argumenten ín te gaan. We kunnen denken aan Abraham die bad voor de stad Sodom (Genesis 18). Prof. Van Ruler vergeleek de kerk ooit met een parlement, dat inspraak heeft in Gods regering. Lezen: de genoemde Bijbelgedeelten.

5. Om m’n bestaan tot op de bodem te doorgronden

In de kerk komt het begrip “zonde” geregeld ter sprake. Het gebeurt zelfs zo frequent, dat het voor sommigen (mede) reden is om de kerk te mijden. Want het is niet aangenaam om te horen te krijgen, dat je zondaar bent voor God. We horen veel liever, dat het met ons wel in orde is. Bij dat begrip “zonde” gaat het overigens niet zozeer om wat wij mensen zonde vinden, maar om hoe God onze levenswijze taxeert. Ter sprake komen niet alleen afzonderlijke verkeerde daden van een mens. Maar ook zijn zondigheid, zijn verdorven aard. En vooral dat wij mensen zondaars zíjn, mensen die de zonde zelf willen. Op de bodem van alle wereldvragen ligt de zaak van onze schuld. Wij kunnen om die vraag heenlopen, hem trachten te negeren, maar het helpt ons niet verder. De schuldvraag moet onder ogen worden gezien, en dan ook de mogelijkheid tot de remedie. Niemand ziet de zonde uit zichzelf. Het moet je geopenbaard worden. In de kerk wordt het ons aangezegd. En, hoe bevrijdend, als het licht ons hierover is opgegaan, mogen we in de kerk ook publiek onze schuld belijden en in die weg ervan verlost raken. Nergens komt m.i. het mysterie van de afschuwelijkheid, de algemeenheid, de totaliteit en de verlossing van de zonde aangrijpender aan de orde in de Bijbel dan in een bekende profetie van Jesaja: Jesaja 53. En dat de zonde niet alleen een probleem is voor het volk Israël, blijkt uit Handelingen 8: 26 –40. Een buitenlander krijgt daar les van de evangelist Filippus uit het al genoemde hoofdstuk Jesaja 53. Hem wordt ook geleerd, dat Jezus de Redder van zonden is. De man laat zich dopen. Lezen: Jesaja 52: 13- 53 (geheel), Handelingen 8: 26 –4

6. Om het heil te ontvangen

Een kerkganger gaat ook naar de kerk om iets mee te krijgen. Het is menselijk om uit te zijn op eigen geluk en behoud. Uiteraard mag dit verlangen nooit ontaarden in zó’n egoïstische gerichtheid, dat het alléén maar daarom zou gaan in de kerk. “Heil” is een verzamelbegrip voor alles wat waarachtig geluk, redding en verlossing inhoudt. De kern en het begin van ale heil is de vergeving van zonden. Dat wordt zeer duidelijk gemaakt in het begin van de evangeliën in een aantal geschiedenissen rondom Jezus’ geboorte. Alles wat Jezus komt brengen en doen wordt in Matth. 1: 21 en Luk. 1: 77 geconcentreerd in het begrip “vergeving van zonden”. In de kerkdienst wordt ons dat heil van Godswege aangeboden. Je kunt er niet genoeg van krijgen, als je de strekking van dat aanbod ooit eenmaal hebt geproefd. Je wilt het dan iedere keer weer opnieuw te horen krijgen. Want

  1. a. het is zo heerlijk, heil aangeboden te krijgen
  2. b. het is haast niet te geloven
  3. c.we kunnen groeien in de kennis van het heil
  4. d.het heil is zo rijk (het blijft niet beperkt tot vergeving van zonden!)

Waar God ons het heil aanbiedt, zijn wij genodigd het te aanvaarden. Het heil wordt ons in de kerkdienst aangeboden in woord en sacrament, in lied, groet en zegen. Lezen: Mattheüs 1: 18 – 23 en Lukas 1: 67- 80

7. Om tot het licht te komen

ezen: Jesaja 2:5 , Psalm 119: 105, Psalm 27: 1, Johannes 8: 12 Geen mens kan zonder licht. In heel de natuur is licht nodig voor groei en bloei. Na een moeilijke nacht is daglicht extra heerlijk! Er kan ook in geestelijke zin gesproken worden over licht en donker. Er zijn zaken die het daglicht niet verdragen. Het kwaad in de wereld is een soort duister. En daar zijn wij als mensen allen mee behept; niet alleen criminelen. En ook moeilijke dingen die ons overkomen zijn “duister”. In de kerk straalt licht uit. Het straalt uit van de woorden van God, die aan de kerk gegeven zijn. We kunnen het noemen “het licht van de openbaring”. Te denken is vooral aan de Schriftlezing, dus dat deel van de kerkdienst waarin de Bijbel wordt voorgelezen. De profeet Jesaja profeteerde lang geleden dat ooit allerlei mensen uit allerlei landen graag zouden komen luisteren naar de woorden van de God van Israël. Men zou zeggen: “Komt, laten wij wandelen in het licht van de HEER” (Jesaja 2: 5). Jezus is het middelpunt van die openbaring. Hij noemde zichzelf eens “Het licht der wereld”. Naar de kerk gaan om daar de woorden van God te horen (met als hoogtepunt de woorden van en over Jezus) is dus een vorm van “tot het licht komen”. En de doop (teken en bezegeling van Gods woorden aan ons adres) werd in de vroege kerk al gezien als het ritueel van de verlichting. Wat betekent deze verlichting voor ons nu praktisch? 1.ons verstand wordt verlicht, zodat we de dingen anders gaan zien. 2.ons gevoel wordt verlicht, zodat we troost ervaren in mismoedigheid. 3.ons hart wordt verlicht: we krijgen een geloofsband met de God die vergeeft en vernieuwt. Zoeken wij het licht ook echt? Mensen zoeken het niet vanzelf. Gelukkig zoekt Gods licht óns. Het kan ons gaan fascineren. Dat betekent dan een hele omkeer in een mensenleven. Het kan er dan zelfs van komen, dat we het naar de kerk gaan niet meer kunnen láten. De fascinatie wordt blijvend, onze eerste bekering leidt tot voortdurende bekering, zoals een bloem zich steeds weer opnieuw opent naar het zonlicht.

8. Om in de gemeenschap te worden ingelijfd

Lezen: I Korinthe 10: 1- 22 Naar de kerk gaan heeft alles te maken met gemeenschap . Allereerst: gemeenschap met God zelf. De kerkdienst is n.l. een manier van omgang met God. Het is een afwisseling van woorden (van God uit naar ons toe) en gebeden (van ons uit naar God toe). Jezus heeft eens gezegd: als er maar twee of drie samenkomen in mijn naam, dan ben Ikzelf in hun midden (Mattheüs 18: 20). In de kerkelijke rituelen van doop en avondmaal komt die gemeenschap nog weer op een heel specifieke manier tot uiting. Het zijn als het ware uitbeeldingen van de gemeenschap met God. De doop is het symbool van Gods eerste aanraking met de mens. Wie zich dat gelovig realiseert, is een zeer gelukkig mens! Ook al ligt die doop zelf heel ver achter je en was je je misschien niet eens bewust, dat je gedoopt werd. God legde zogezegd zijn hand op je. En die eens opgelegde hand blijft Hij toesteken! Gemeenschap! Maar ook het avondmaal is een uitbeelding van de inlijving in de gemeenschap met God, via Jezus Christus, Gods Zoon. Die gemeenschap komt trouwens niet op een magische manier tot stand, maar via het geloof, met de kracht van de Heilige Geest van God. De apostel Paulus spreekt over die gemeenschap in het bovenstaande bijbelgedeelte. Het is niet zo gemakkelijk leesbaar. Maar het gaat er steeds over, dat mensen in hecht contact komen met God en zich dat helaas veel te weinig realiseren. De kerkdienst biedt dus gelegenheden tot gemeenschapsvorming met God, die je buiten de kerk niet zó kan vinden. Er is in de kerk niet alleen gemeenschap met God en Jezus, maar ook met de andere gelovigen. Wie met God verbonden is, móet ook wel verbonden zijn met de andere kinderen van God. Bij een kerk horen is ingelijfd worden/zijn in het lichaam, dat alle gelovigen samen vormen.

9. Om in het openbaar het geloof te belijden

Lezen: I Korinthe 11: 23-26, 14: 23-25 De apostel Paulus schrijft in deze bijbelgedeelten steeds over de samenkomsten van de gemeente, dus de kerkdienst. Een kerkdienst is een publieke aangelegenheid, geen onderonsje voor ingewijden. Het is een soort “op appèl komen voor God”. Op appèl staan doe je nooit alleen. Ieder kan zich in de kerkdienst openlijk toewijden aan God, en dat voor vele getuigen. Iedereen kan horen en zien waar je voor stáát! Je bent er belijdend bezig, dat wil zeggen: je komt er uit voor het geloof, dat je hebt leren kennen. Dat belijden heeft dus iets gezamenlijks. Het is weliswaar jóuw geloof (hoogstpersoonlijk), maar het is tevens hét geloof: het geloof van de Kerk van alle eeuwen. Je weet je ín je geloofsuitingen verbonden met heel Gods volk. Het belijdend samenzijn van de gemeente heeft ook zeggingskracht voor gasten, toehoorders, onbekenden met het geloof. Het kan indruk maken, als velen hun trouw aan God betuigen in lied, gebed etc. Een bijzondere vorm van belijden is er, als iemand in het midden van de gemeente als volwassenen wordt gedoopt. De dopeling spreekt zich dan eerst voor al die getuigen openlijk uit voor het geloof. Ook Avondmaal vieren (daarover gaat het in I Kor. 11) is een bijzondere vorm van belijden. Door aan de tafel van de Heer deel te nemen, zeg je eigenlijk: ik heb Hem nodig, Hij is ook mijn Redder! Belijden is iets van elke zondag. We zijn in de gelegenheid om alles weer eens openlijk te zeggen: wat we geloven, waarvan we leven, waarop we sterven. Het is daarom wezenlijk, dat de gemeente zoveel mogelijk zelf “aan het woord komt”. Eigenlijk is de kerkgang als zodanig al (dus het erhéén gaan) een publiek getuigenis. Voor wie er oog voor heeft

10. Om mijn bijdrage aan de gemeente te leveren

Lezen: I Petrus 2: 1- 5 We komen niet alleen naar de kerk om er wat te halen, maar ook om er wat te brengen. Petrus roept ons in zijn eerste brief op om tot Jezus te komen, de levende steen, en daarop ook onszelf als levende stenen te laten gebruiken voor de bouw van een geestelijk huis. Hoe kan dat? Wel, allereerst al door naar de samenkomsten van de gemeente te komen. Dan wordt iets zichtbaar van een massa stenen, en dat je samen een geheel moet vormen. Alleen al je aanwezigheid daar is een wezenlijke bijdrage. Je stelt iets van je (ongetwijfeld kostbare) tijd ter beschikking. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Onze hemelse Koning wordt erdoor geëerd. Ps.22: 4 zegt: “God troont op de lofzangen van Israël”. Laten wij er dan toe bijdragen om die “troon” samen te vormen! Er is natuurlijk verschil tussen een kerkdienst meemaken en een kerkdienst mee maken. We zijn geroepen ons ervoor in te spannen er samen iets goeds van te maken. Dat vergt voorbereiding, concentratie, inzet. Het is goed dat de gemeente er zich steeds op bezint, welk lid welke taken dienst uit te voeren in de dienst. •Een wel heel aparte vorm van bijdragen in een kerkdienst is de collecte. De collecte is een onmisbaar liturgisch element, een symbool van offerbereidheid. Het maakt iets zichtbaar van het “God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf”.

11. Om de zin van de zondag te verwerkelijken

Lezen: Exodus 20: 8 In Utrecht is per referendum duidelijk gemaakt, dat het gros van de inwoners niet elke zondag winkels open wil. Een aparte status van de zondag wordt blijkbaar nog geaccepteerd. Het apart houden van elke zevende dag is uiteraard niet “natuurlijk”. Daarom is er ook verzet tegen. Het apart zetten van één bepaalde dag is gegrond in Gods wil, die uitgedrukt is in de 10 geboden, die een universele strekking hebben. De rustdag leert ons, dat alle tijd Góds tijd is. En dat het leven niet afhangt van wat wij mensen ervan máken. De essentie van leven is geen werken, maar genoegen beleven aan het er zijn voor Gods aangezicht. En waar kan dat beter dan in een kerkdienst? Jammer, dat heel wat mensen juist die zondag-met-kerkgang van jongs af aan hebben ervaren als een akelig moeten. Terwijl onze Schepper zo graag zou zien, dat wij die dag leren beleven als een vier-dag, een dag van ontspanning en blijdschap. In de christelijke wereld is het accent gaandeweg verschoven van de zaterdag (de enige “echte” zevende dag) naar de zondag. Men ging, aanvankelijk náást de zaterdag, de zondag óók vieren. De dag van Pasen, de achtste dag, de dag die gold als begin van het einde. Daarbij kwam, dat gelovigen meer en meer gingen begrijpen, dat God ons in het apart zetten van die ene dag ook wilde zeggen: élke dag is van Mij, laat je dagelijks door Mij leiden. Het gaat om véél meer dan die ene dag. Omdat wij dat echter steeds weer dreigen te vergeten, is het goed dat er elke week geroepen wordt: op de plaats rust!

12. Om het kerkelijk jaar mee te maken

Lezen: Handelingen 20: 13- 16 •Het oude Israël kende een aantal grote feestdagen, waarvan Pasen, Pinksteren en het Loofhuttenfeest de belangrijkste waren. De kerk is in dat spoor verder gegaan, zonder alles precies van het joodse volk over te nemen. In vrijheid heeft men daarvoor gekozen. Het Loofhuttenfeest raakte op de achtergrond, maar later verschéén b.v. weer het Kerstfeest. Het zijn jaarlijks weerkerende feestdagen, die het jaar een bepaalde cadans geven. In die mate, dat ook onze hele westerse cultuur er in sterke mate door gestempeld is. Het Kerstfeest is mateloos populair ook bij niet-christenen, alhoewel er voor hen toch niet iets heel specifieks te vieren valt. Ook het gros van de niet-christenen in Nederland wil eigenlijk niet van die dagen áf, hoewel er enige tijd wat discussie is geweest over de vraag of men naast christelijke feestdagen (of in plaats van sommige daarvan) ook vierdagen van anders-gelovigen een gelijkwaardige plaats zou moeten geven. Tot op heden heeft zich die wens niet doorgezet. Hierbij zal het gevoel meespelen, dat gezamenlijke dagen op een of andere wijze samenbindend werken in de samenleving. Uiteraard komen zulke dagen het best tot hun recht in de Kerk. In de kerk krijgt elke feestdag inhoud en vulling. In de kerk wordt een soort ritme geleerd van regelmatig, herhaaldelijk, stilstaan bij de grote heilsgebeurtenissen die de gang van de aardse geschiedenis bepalen. Bewust meegaan in die cadans helpt om God, jezelf en de wereld beter te leren verstaan. Ja, ook deze reden mag niet ongenoemd blijven, als het gaat om de zin van kerkgang.

Wat wij geloven

Jezus zegt: IK BEN DE WEG, DE WAARHEID EN HET LEVEN (Bijbel, Johannes 14 vers 6)

Is dat niet veel te stellig, te pretentieus? Wie kan dat bewijzen? Wie zou er zoiets van zichzelf durven zeggen?

En toch geloven wij dat dit waar is. Wie Jezus volgt, ontdekt pas echt wat leven is. Want Hij vertelt en laat zien wie God is. Hij meent wat Hij zegt en daarom kun je Hem altijd vertrouwen. Hij heeft het goede met je voor, want Hij houdt van ieder mens.

Wie is Jezus? Hij is de zoon van God. Hij is de persoon in wie God zelf naar deze aarde kwam, ongeveer 2000 jaar geleden. Hij is de Christus, dat betekent “Gezalfde”, want Hij is door God gezonden om het kwaad van deze wereld te dragen en weg te nemen. En er valt nog veel meer over Hem te vertellen, want nooit raken we uitgepraat en uitgezongen van wie Hij is en wat Hij doet. …Lees verder

Van harte welkom!

Welkom op de website van Hervormd Nunspeet voor jou en andere geïnteresseerden; laagdrempelig en uitnodigend van karakter. We zijn erg benieuwd naar je reactie.

Reageer op de site

Één van onze diensten bezoeken?

Bezoek één van de diensten

Copyright 2017 Hervormd Nunspeet