Hoe een gedurfd idee uitmondt in een prachtig avontuur

Hieronder lees je het verhaal van Anja Mulder, gemeentelid uit de wijk Sionskerk. Ze blogde live uit Oeganda naar familie en vrienden en dat verhaal willen we u niet onthouden. Een verhaal van een sponsormoeder die zo dapper was om “haar” kindjes op te zoeken en gelijk maar een halve marathon te lopen…in Oeganda nog wel, tenminste dat was het originele plan.

13-05-17
Wat een dag! Prachtig weer, droog en lekker warm. En drukkend, dat dan wel weer. Aan het Victoria meer verzamelden we na het ontbijt voor een dienst. Daarna op weg naar Kampala. Naar een kerk midden in de sloppenwijk. Pastor Paul die daar sinds 1990 voorganger is had het verlangen om iets te doen voor de kinderen daar. Criminaliteit was hoog en als vaders stelen en 10 kinderen heeft, dan vertaald zich dat weer door. Ruim 10 jaar geleden heeft hij hulp gekregen van Compassion. Nu zitten er 256 kinderen in het project. En de kinderen vanaf 12 jaar mochten we ontmoeten. Wat een feest zeg! En zingen joh! Knalhard, evenals de begeleiding. Heerlijk.

De pastor drukte ons op het hart hoe belangrijk het werk van compassion in die wijk is. You really make a difference for those children. Zodat die kinderen later zelf verschil kunnen maken. Onderschat niet de waarde van je bezoek hier. Na de ontvangst op het project mochten we met zn vieren op huisbezoek bij Tamia. Met z’n 9 en wonen in een huis van zon 20 m2. Wat een vreugde dat we haar bezochten. We sluiten het verhaal van haar gezin in ons hart om mee te nemen naar huis en voor te bidden. We nemen afscheid van pastor Paul en de Compassion medewerkers. Wat doen zij ontzettend goed werk in een wijk waar 72 % van de kids opgroeit zonder vader en 15% wees is.
Als je in de bus door de straten rijdt vraag ik me af, lieve help, waar moet je toch beginnen. Als je in de sloppenwijk krijgt hopeloosheid ineens een plekje in je hart. Maar daar zie je ook het antwoord wat er toe doet. In kinderen die door Compassion worden geholpen. In moeders die zo dankbaar zijn voor hulp en die dank brengen aan hun hemelse vader. In moeders die trots zijn op hun kinderen omdat ze een opleiding volgen. Dus inderdaad, bevrijdt uit armoede, kind voor kind! En ieder mooi koppie met van die donkere kijkers die op je af komt rennen, doet er toe!

14-05-17
In de bus onderweg naar de kerk worden we vergezeld door 2 Compassion medewerkers. Een van hen is Patrick, hij vertelt zijn verhaal en dat wil ik graag delen
Hij groeit op in een sloppenwijk. Zijn vader is niet in beeld. Als hij ong. 6 jaar is overlijdt zijn moeder en komt hij op straat terecht. Als 7 jarig straatkind leert hij overleven, moet hij dealen met gevaar, gebruikt hij opium en drugs. In die tijd neemt zijn grootmoeder hem in huis en geeft hem onderdak. Maar hij wil graag naar school. Maar spullen worden niet betaald door z’n oma dus dat gaat niet. Dan hoort hij dat er bij de kerk Compassion project komt. Hij gaat daar zelf naar toe en laat zich inschrijven. Hij wordt opgenomen in het project en daardoor kan hij naar school. Hij heeft drie jaar onderwijs gemist maar hij het lukt hem om weer aan te sluiten bij zijn leerjaar. En hij blijkt een uitstekende leerling. Toch vindt hij bij zijn oma geen bevestiging. Als hij z’n rapport laat zien waar hij zo trots op is, is daar geen belangstelling voor. Patrick gaat dan ook na schooltijd direct naar het Compassion project. Daar vindt hij liefde, bevestiging en aandacht die hij zoekt. De projectmedewerkers zijn als vader en moeder voor hem, de kerk en het project zijn zij. Thuis. Hij komt tot geloof en doorloopt school met goed resultaat. Op het project leert hij ook vaardigheden op een gezonde manier voor zichzelf te zorgen. Hij gaat studeren en is nu sociaal werker. En nu werkt hij voor Compassion. En mag hij voor kinderen die nu in projecten zitten het verschil maken, wat hij zo heel erg goed kent. En wat straalt hij!!! Je zou het moeten kunnen zien. Zo enorm dankbaar. He is blessed to be a Blessing, zoals hij zegt. Apetrots op zijn gezin wat hij kan onderhouden en heel erg blij dat hij zelf geld apart kan zetten om een meisje van drie te kunnen sponsoren…. En dit is nog maar het begin. Aan de dag
Om half 10 kwamen we aan in de kerk. Met luidt gezang werden we onthaald. Deze belevenis kan ik niet in woorden vatten. S nachts heeft het flink geregend. Mensen zijn natgeregend in hun hutjes en staan de volgende ochtend te zingen voor hun Heer. Met hart en ziel zingen, daar weten ze wel wat dat is. Het programma dat de kinderen opvoerden duurde ongeveer een uur. Zingen, musical over Martha en Maria. En een junior preacher. Ze hebben daar de zondagschool, daar is een aparte klas voor kinderen die willen groeien in een bediening. Zingen of muziek maken of preken of vertalen. Een jongen van een jaar of 9 hield een preek over Lukas 15. Indrukwekkend. Telkens komt naar voren dat kinderen ook training krijgen in vaardigheden. Ook podiumvaardigheden. Dat zie je dan ook terug in hoe ze op het podium staan. Wat een boost voor hun zelfvertrouwen.

15-05-17
Vandaag staat een project bezoek op het programma. Je gaat naar het project van het sponsorkindje waarvoor je gaat lopen. Dat kan je een kindje zijn dat je zelf sponsort. Het kan ook zijn dat het een kindje is dat iemand via jou heeft gesponsord. Dat laatste was voor mijn het geval. Ik ga naar het project van Blessing, het sponsorkindje van Leo en Miranda.
We worden weer zeer enthousiast onthaalt. Door kinderen, project staf, pastor en ouders. We beginnen samen in de kerk. Kinderen zingen en dansen voor ons. De pastor spreekt ons toe. En weer de enorme dankbaarheid voor onze komst. Tig keer zeggen ze dank je, dank je dat je sponsort. Dus als je dit leest en een kind sponsort, dank je. Je kunt je werkelijk niet voorstellen wat dat betekent!!! Dank je. De pastor vertelde had ook ander nieuws, voor het weekend hebben ze op het project een meisje verloren. Een meisje van zes, overleden aan malaria. Wat heftig zeg!!! En toch zijn ze daar zo dankbaar, voor de kinderen die geholpen kunnen worden. Wat kunnen zij worshippen zeg.
Vervolgens tijd om de sponsor kinderen te ontmoeten. Alle kindjes die hun sponsor zullen zien staan voorin de kerk. Tjaaaa welke is het dan hè. Ze lijken allemaal zo ontzettend veel op elkaar. Daar hadden ze al over nagedacht. Ze hadden allemaal de naam van de sponsor op de rug. Dus ik op zoek naar Kaljouw. En ja hoor, daar staat ze, de kleine schat. Een glimlach van oor tot oor!!!! Ik snap haar naam, Blessing, die deelt ze uit met haar lach. Terwijl ik Blessing op Mn armen, komt er een prachtige Oegandese vrouw naar me toe. Ja hoor de moeder van blessing. En als moeders, voelen we ons verbonden door dit kleine meisje, dus ja, een reuze knuffel volgt. Ze spreekt haar dank uit en blijft dat de rest van de dag doen. Ik kan een poosje met haar praten. Haar man, de vader van Blessing is er niet bij zegt ze. Die is bij zijn moeder, die woont een stuk naar het oosten. Zij is ernstig ziek en hij verzorgt haar. De moeder heeft nog een meisje op de armen, ze heet Gracious. Ze kunnen daar wel namen bedenken zeg. Maar ik was in de veronderstelling dat Blessing het enige kindje was. Niet dus, een zusje en 3 oudere broers. De drie jongens wonen alleen bij oma, dat zal met ruimtegebrek te maken hebben.
Na een poosje komt er een oudere man aan, Blessing vader. Hij is toch gekomen. Zo blij en dankbaar is hij. Dat betekent voor hem dat hij z’n zieke moeder moest achterlaten en een kaartje voor de bus heen en terug moest kopen, enkel en alleen voor deze dag. Hmmmm dat zegt wel iets over de impact van sponsoring en dit bezoek. Ik heb de gelegenheid om een poosje met de ouders te praten. Het is een goede man, hij zorgt trouw voor zijn gezin. Hij is te oud voor een baan, maar retirement betekent daar geen pensioen ontvangen ofzo. Het betekent gewoon geen werk en geen geld. De vader doet hier en daar wat klusjes en daarmee verdiend hij genoeg om het huisje te betalen.
Het is etenstijd. Wij krijgen iedere keer onze eigen lunch mee, ons tere maag en darmgestel is niet bestand tegen de Oegandese bacteriën. Hoewel de mensen van het project eten hebben neergezet. Ik neem het eten daar en ga naar buiten naar de ouders. Ik vraag of ze willen eten en binnen mi time is het weg. Ja ze hebben honger!! Echt honger. En daar zit ik dan met Mn eigen lunchpakketje. Ik heb een klein stukje naar binnen geworsteld en de rest weggegeven aan de kinderen. Dit is dus honger, ook al is Oeganda groen, de droogte speelt hen parten. En er zitten insecten in de mais die de kolf opeten, dus dat is voor dit jaar ook misse boel. De kinderen in het project krijgen eten. Voedzaam eten. Maar dat kan niet iedere dag. Deze gewaarwording blijft wel hangen, ik met Mn lunchpakketje op Mn schoot. Hoe waardeer je eten. Heere geef ons heden ons dagelijks brood, ja dat heeft een heel andere betekenis. Tot slot mogen we op huisbezoek. Niet bij alle kinderen maar ik ben geluksvogel, we mogen bij Blessing op bezoek.

De ouders vinden het helemaal geweldig om ons te ontvangen. Het staflid van Compassion welke met ons meeloopt is Judith. Een prachtige vrouw, ze is zelf ook sponsorkind geweest. Ze heeft nu een man en vier kinderen. Onderweg komen we langs het huisje van haar moeder. Het huisje van Blessing staat in een soort rechthoek van allemaal huisjes. Met in het midden een binnenplaats. Als we daar aankomen worden we met luidt Afrikaans ge – oeloeloeloeloe begroet door de vrouwen die daar wonen en de jonge meiden.

En ja hoor dikke knuffels. De moeder van Blessing loopt rechtop door naar huisje, het is aan alles te zien dat ze meer dan blij is met het bezoek. En dan het huisje. Ik zal het ruim aanhouden, 8 vierkante meter denk ik. Met daarin bedden en een kastje voor keukengerei. En 5 plastic kuipstoelen voor haar gasten. Meer kon er ook echt niet in. Ze had heel erg haar best gedaan om haar huisje mooi te maken. De broer van Blessing was er ook. Zijn naam is Elvis, een prachtig joch. Hij woont dus bij zijn oma. Hij is 13 En gaat naar school. En hij heeft een droom
Het is een lang verhaal vandaag. Het lijkt ook wel alsof we hier al weken zijn. Toch wil ik jullie het verhaal van deze avond niet onthouden. Rik, projectleider vanuit Compassion lichtte toe waarom we eigenlijk naar dit gebied zijn gegaan. Toeristisch, groen, aantal grote fabrieken. Ogenschijnlijk niet zo nodig. Maar schijnt bedriegt hier grandioos. De bedrijvigheid van de fabrieken heeft een hele donkere kant. Van slavernij en uitbuiting. Van kinderen en vrouwen die voor een hongerloon te werk worden gesteld in de fabrieken. Tot moeders die niet genoeg verdienen om hun gezin te verzorgen en dus gaan bijverdienen in de prostitutie. Deze ellende is hier verborgen en wordt verborgen gehouden. Maar is een enorm probleem. Vanavond horen we het getuigenis van een jonge vrouw die recent met hulp van Compassion bevrijding heeft gevonden uit slavernij. Maar haar ziel is zo enorm verwond. Wat een verdriet. We zijn allemaal erg geraakt door haar verhaal en door haar dapperheid dat ze dit heeft verteld. En dan komt een man naar voren en belijdt schuld namens het mannelijk geslacht en vraagt haat vergeving. En zo volgen alle mannen en ze liggen op hun knieën voor deze vrouw. Om vergeving te vragen en haar eerherstel te geven. We bidden voor haar voor genezing en herstel. En geloven dat ze het ontvangen mag. En ook deze jonge vrouw mag bevrijdt worden in Jezus naam.
Morgen weer een dag met kinderen. S ochtend hoop ik onze 3 Oegandese boys te ontmoeten. Erg veel zin in. En s middags gaan we een deel van de route verkennen. Voor nu welterusten en dank voor het lezen.

 

16-05-17
En toen was het alweer dinsdag. Wat gaan de dagen snel. Hoewel, het lijkt of ik hier al weken ben. Zo veel maak je mee. Dat past eigenlijk niet 4 dagen. Zo ook weer vandaag. Het programma voor vandaag is een fundag en daarna verkenning van de route en training. Laat ik beginnen bij het eerste. Een fundag is een sport en spel dag voor kinderen. Deze wordt georganiseerd door tjeko, een soort animatieteam, speciaal voor onder andere Compassion kids. De kinderen die komen zijn de projectkinderen van de projecten waar we zijn geweest en de sponsorkinderen die we al eerder hadden en niet direct aan deze reis zijn verbonden. Dat laatste was voor mij het geval. De drie sponsorjongens van Noah, Jesse en Nathan wonen in Oeganda. Zij zouden dus komen. Ohhhhhh flink kriebels in de buik. Hoe zal dat zijn, als je Al best lang met iemand schrijft, maar dan ineens gaat zien. Zal ik ze herkennen? En zullen ze het leuk vinden?
We stappen in de bus en voor dat ik het doorhad waren we al in het stadion waar de fundag zou plaatsvinden. Ohhhh spannend! Op de tribune zaten de sponsorkinderen die van ver kwamen op ons te wachten. Dus ja zoeken maar. Ha Ha, het lukte me echt niet tussen al die donkere koppies. Maar gelukkig weer stickers met namen. En binnen no time had ik ze gevonden. Een prachtig stel kerels bij elkaar. Isaac is 14 jaar. Een lieve kerel die goed Engels spreekt. Hij woont bij zijn moeder, samen met broers en zussen. Vader is overleden toen Isaac klein was. Hij is niet zo groot, maar ziet er wel gezond uit. Hij heeft astma, maar door de medicijnen die hij gelukkig krijgt heeft hij daar weinig last meer van. Hij glimlacht telkens, hij is blij me te zien. Nou das denk ik overbodig maar ik ben ook heeeel blij hem te zien. Isaac woont in het noorden van Oeganda. Het is er droog, ook zij lijden onder de droogte in Afrika. Zijn Teacher was er ook en ik kon een poosje met hem praten. Mooi om te zien, hij is echt betrokken op Isaac. Hij gaf aan dat een sponsor geld heeft gedoneerd om extra voedsel te vertrekken vanuit het project. Dus ze verstrekken nu wekelijks voedsel, om tegemoet te komen in het voedseltekort. Isaac is een rustige kerel, totdat je hem aan het voetballen ziet. Ppfff stelletje fanatiekelingen. Ik had thuis filmpjes gemaakt met onze jongens. Noah had dus filmpje opgenomen voor Isaac. Nou schot in de roos. Hij kroop zo ongeveer in de telefoon om het te zien. De foto’s van Isaac op Noah’s kamer, daar reageerde hij heel enthousiast op
Dan Tumwebaze, grote kerel. Hij komt samen met Metati uit het oosten van Oeganda. Een leuk joch, gevoel voor humor en zuinig met het uitdelen van knuffels. Ach ja, 12 jaar dus ook gewoon puber. Dus een flinke high five is meer dan prima. Zijn Engels is niet zo goed. Althans dat vindt hij zelf. Hij vindt het lastig om te praten maar gedurende de ochtend wordt dat beter. Ook hij voetbalt leuk en hard . Die gasten spelen zelf altijd op hotseknotsen veld, maar lekkere techniek en fanatiek zeg. Als je hen op vlak veld zou laten spelen… hij heeft ook gevoel voor humor. En ja, hij lacht mij uit als hij scoort in het doel wat ik moest bewaken. Scheve grijns,
Tumwebaze woont met zijn ouders en broers en zussen op een boerderij. Deze boerderij geeft net genoeg eten voor het gezin. Maar ook daar is het nu droog en is het zorgelijk om voldoende eten te krijgen. Hij noemde nog de geit en kippen die ze hebben gekocht van een extra gift. Leuk!! Zijn project staflid dat met hem en Metati is meegereisd gaf aan dat we de hartelijke groeten van zijn ouders moest hebben en zij mij ook graag hadden ontmoet. Ze informeert nog hoelang ik blijf, m.a.w. kom Ff langs….. sorry dat gaat m niet worden al had ik dat heel erg graag gedaan. Weer keer op keer, thank you, thank you. Het maakt je zo klein.
Tumwebaze heeft een droom, hij wil dokter worden! Kerel, dat gaat je lukken! En dan Metati, een schatje om te zien. Met een koppie wat heeeeel goed weet wat hij wil. Typisch de jongste dus (sorry Nathan). Hij vindt het wel spannend. En dat snap ik maar al te goed. Hij is 6 jaar. En dus zonder ouders op stap naar je sponsor. Allemaal van die witte mensen brrr. Dus hij houdt Mn hand stevig vast en wijkt niet van mijn zijde. Vond ik natuurlijk heeeeeeeel erg . Maar dat duurde niet heel erg lang. De kinderen kregen na de ontmoeting drinken en brood en daarna was meneertje gewend aan die kaaskoppen. Zo vlug als water en ja, zoek hem dan maar eens op tussen al die honderden koppies die zo op elkaar lijken. En voor het gemak hadden ze natuurlijk allemaal hetzelfde rode shirt aan. Ze denkt nog even, ze kennen hem toch? Waarom hem geen knalgeel shirt ofzo. Maar goed, na drie zoekacties toch maar strak bij hem in de buurt gebleven. Het is een rakker, die heerlijk speelt. Hij ziet er gezond uit en is sterk. Flink schot in z’n kleine beentjes. Er stonden ook grote klim toestellen van luchtkussens. Een voor kinderen t/m 7 jaar en een vanaf 8. Okeeee dus kleine meneer moest in de kleine. Dat had je gedacht. Dat ging hij dus echt niet doen. Hij moest en zou in de grote. Volgens mij kon hij dat ook prima maar dat mocht alleen als er een volwassene meeging. En ja je voelt m aankomen, dus schoenen uit en in het klimtoestel…. maar ook daar is Metati watervlug, in de tijd dat ik weer beneden ben heeft hij als drie rondjes gemaakt. Heerlijk joch.

 
We spelen en hebben contact en ergens weet je, dit duurt maar een ochtend. Dat is verdraaid lastig. Ik zou graag dagen met ze optrekken en hun huis willen zien en ouders ontmoeten. Deze jongens hebben ook een plek in Mn hart, zo werkt dat dus. Maar ook dan zijn zij een voorbeeld. Niet mokken over wat niet is, maar dankbaar zijn dat je elkaar ontmoet, feest vieren en genieten. Dus dat hebben we gedaan. Na een Aantal uren pret gaan we eten. De kinderen en staf krijgen een warme maaltijd. Het verstrekken van eten is een belangrijk onderdeel in het Compassion programma. De reden is mij wel duidelijk en tegelijk moeilijk. Honger. Je ziet het ook aan sommige jonge kinderen die nog niet zolang in het programma zitten. Opgezwollen buiken. Maar plezier hebben ze en deze dag, zo gaf een van hun begeleiders aan, is een mijlpaal in hun leven. Laat het zo zijn! Dat ze hebben mogen ervaren dat er mensen zijn van overzee die van hen houden.
Na de maaltijd geef ik de jongens een tas met spullen. Kleine boef duikt natuurlijk gelijk onderin de tas. Zijn bal moet opgepompt. OK kerel, doen we. De foto’s van Nathan bekijkt hij aandachtig. De twee grote jongens zijn heel zuinig met hun tas. Ze bekijken de spullen en laten de foto aan hun begeleider zien. Ze kijken ook nauwkeurig of alles weer in hun tas gaat. En dan op de rug en niet meer afgeven. Ze zijn blij en dat was dan ook de bedoeling. Het moment van afscheid nemen is daar. De lopers maken een lange rij en de kinderen lopen erlangs. We bidden voor de kinderen die weggaan en zegenen hen. Heel mooi moment maar ook slikken. Metati en Tumwebaze, dit was het dan. Gods zegen voor jullie, je gezin. Dat Hij voor jullie mag zorgen, dat het werk van Compassion vooral door mag gaan en uit mag breiden. Isaac gaat ook weg, maar hij blijft in Jinja. Hij loopt donderdag een stuk mee met de Muskathlon. Hoe gaaf. Nu wat foto’s van een trotse sponsormams.

  
Het tweede deel van de dag. We rijden de route met de auto. Ik klaag echt nooooooooit meer over de drempels in Nederland ok? Adembenemend geklotst en geklutst rijden we de route. Maar was is ie mooi. En vol betekenis. Maar was is ie ook afschuwelijk, als je tussen hutjes maar ook sloppenwijk doorloopt.

We hebben ook een stuk getraind, man wat heet. Tussen de suikerriet velden door, geen wind, wel zon. Maar ook wat bijzonder, kinderen die met je mee rennen. Wij op Asics, met gel en steunzolen. Zij? Op blote voeten. Moeders langs de kant van de weg, joelend en juichen, een stokoude vrouw, althans, zo zag ze eruit. Geen tanden, glazige ogen, maar ze had het door, hier gebeurd iets. Het wordt al wel duidelijk. Dit wordt zwaar. Maar ook heel bijzonder. Je kunt licht brengen door een high five, door even contact, door te zegenen. Dat dat de focus mag zijn donderdag.
Als we terug zijn van de training gaan we op het project buiten zingen en we luisteren naar Jan Stoorvogel. Hij spreekt over Elia, het regent niet, maar god het regen beloofd. Hij stuurt zijn knecht telkens de berg op, maar geen wolk. Elia blijft bidden en de Heere aan zijn belofte houden. En de knecht moet weer naar boven. Totdat hij een klein wolkje ziet. En Elia gelooft, dit is het. Wegwezen hier het gaat stortregenen. Het ging dus over bidden, het volhouden van bidden en het vasthouden aan beloftes. Deze ellende in Oeganda, in Jinja, we zij. Allemaal geraakt. Laten we bidden voor de stad, voor kinderen, voor Oeganda, voor Afrika. We zingen het lied vul dit huis met uw glorie maar dan aangepast. Ik ga iets over de setting vertellen omdat ik graag dit bijzondere moment wil delen. Niet om zielig te doen dus. Maar iets overbrengen van deze middag.
We waren dus op het terrein van het project. Echt een plaats van hoop. Strak buiten het hek staat een sloppenwijk. Dus terwijl je spreekt over bidden en luistert, ben je aan het bidden voor die mensen. De kinderen die staan te kijken en in en uitlopen. Ik durfde geen foto’s te maken, te erg. En omdat we geloven in een god die redt mochten we zingen Vul dit land met uw glorie, vul dit land met uw aanwezigheid, want alles is door U, en alles is tot U, openbaar aan hen Uw heerlijkheid. Mag ik je vragen deze dagen mee te bidden voor Oeganda. Voor de stad Jinja? Voor kinderen in armoede? Tegen slavernij. Dat er overvloedig regen mag vallen in Afrika. En hulp om het grote voedseltekort aan te vullen. Dat de projectkinderen gezegend mogen worden. Dat ze uit de armoede kunnen stappen en mogen opgroeien tot verantwoordelijke volwassenen die Oeganda kunnen veranderen. En dat het werk van Compassion kan uitbreiden en nog veel meer mensen een kind willen sponsoren.
Tot zover de ervaringen van deze dag. Morgen een rustdag. Dus ook voor jullie, geen leeskost. Uitrusten, en qua eten en drinken voorbereiden op donderdag. Liefs uit Oeganda

17-05-17
Een ontspannen dag vandaag. We gaan nu slapen om om 3 uur wakker te worden en te ontbijten. Om kwart over vijf vertrekken we richting het startpunt en we gaan om zes uur lopen. Dat is bij jullie om vijf uur. Zin in morgen en ook wel beetje spannend. Morgenavond hoop ik te kunnen delen hoe het was.

18-05-17
Ha lieve mensen. Weer ter ug bij hotel dus even een berichtje. Hele mooie tocht gehad. Heb gelopen met Isaac, ons oudste sponsorkind en zijn teacher. We hebben 10 km ong gerend, Isaac werd op een gegeven moment wel moe dus de rest gewandeld. Veel gesproken en gezien. Ik zal een uitgebreider verslag schrijven, nu eerst douchen. Zooooo vies.

Om drie uur gaat de wekker, tijd om ontbijt naar binnen te werken. Na 2 geroosterde boterhammen en een bordje ananas ( die is hier verrukkelijk!!!!) ga ik weer naar Mn kamer met de gedacht om nog een poosje te slapen. Niet dus. Best een beetje gespannen, ja zeker wel. Dus om half vijf er maar uit. Om kwart over vijf gaan de bussen vertrekken. Als we naar buiten gaan regent het, neeeee, alsjeblieft niet. Dan wordt het glad en zo plakkerig dat je met hompen klei onder je schoenen moet gaan voortschuifelen. Maar het wordt gelukkig droog terwijl we in de bus naar het startpunt rijden. Hier in Oeganda zeggen ze dan, daar hebben we voor gebeden, praise the lord! Terwijl we instappen zie Isaac (ons sponsorkind) met zijn project director, Francis in de bus zitten. Gaaf, zij zijn er dus ook klaar voor. Snel Isaac zn loopschoenen en sportbroek gegeven. En dan vertrekken we.
We gaan naar het startpunt van de run, bij een kerk die bovenop een heuvel staat. De brassband staat al te spelen als we om kwart voor zes uit de bus rollen. Donker als het nog is, maar al volop feest. In het donker ben ik op zoek naar Mn teammaatjes. Dan wordt in op Mn rug getikt, een leuke jonge knul grijnst, high five en de hele riedel begroetingen. Ok, gezellig, dan weer hand op Mn rug, aha die vrouw ken ik. Afgelopen zondag mocht ik met haar speeddaten. Joshuas moeder geeft een knuffel en wenst me succes. WoW wat een bemoediging! En nu snap ik het plaatje, die leuke jonge knul is Joshuas broer Salomon. Ik blijf het hier moeilijk vinden om die mooie donkere gezichten te herkennen. Blijkbaar hebben zij daar andersom dus geen enkele moeite mee.
We gaan achter de startlijst staan met de groep locals. 85 bleekhuiden met 200 locals. Mooi om daar als groep te staan. Praatje hier, praatje daar, beetje zenuwachtig heen en weer wiebelen. En dan start de opening. Jafeth spreekt een bemoedigend woord tot ons:
– er is een wolk van getuigen; we doen het niet alleen
– laat achter wat je hindert; ik laat me niet tegenhouden
– ik zal de finish halen
– ik strijd voor gerechtigheid
De vijfde ben ik even kwijt.
We knielen neer en bidden om een zegen over deze loop.

En dan, tuurlijk de beide volksliederen. De brassband zet als eerste het Wilhelmus in, wel een beetje artistieke versie ervan maar ach, mag de pret niet drukken. Daarna het Oegandese volkslied, tjonge, dat klinkt!
Dan is het tijd om af te tellen. 10, 9, 8 enz. Bij 1 schiet Joshua, die er ook is, een confetti kanon af en kunnen we vertrekken. Als we vertrekken is het nog flink donker. Beetje spannend is het wel. De wel is hier iets minder spiegeltjes glad als bij ons. Dus na een keer struikelen was ik goed wakker en behoedzaam waar je je voeten neerzet.
Het was natuurlijk even de vraag hoe het lopen voor Isaac zou zijn. Nou, hij gaat er als een speer vandoor. Okeeeee, dat wordt voor mij dus wel Ff een ding. Francis, zijn begeleider, geeft aan dat hij hem wel ophaalt en hem rustig aan laat doen. Dus zoef, Francis er ook op z’n instappers vandoor. Hij haalt Isaac in en met een groep lopen we in een lekker tempo verder. Het lopen gaat heerlijk, benen voelen goed, tempo zit er lekker in. Op naar de eerste waterpost. Ondertussen zie je de eerste tekens van zonsopgang. De zon komt op maakt de morgen wakker, nou echt wel, Oeganda ontwaakt. Of dat nou door de zon komt of door een koppel maffe dutchies die om s ochtend 6 uur al djambo djambo roepend de berg af komen hollen, is de vraag. Maat het ochtendgloren is werkelijk magnifiek om te zien. De prachtige natuur begint zich af te tekenen, hier en daar duiken hutjes en huisjes op. En ook mensen, kippen, overstekende hanen en geiten. Een gezellige boel dus langs de route. Het lopen gaat. Ook bij Joshua en Francis.


We lopen langs de akkers waar bakstenen uit klei worden gehakt. Daarna moeten ze drogen en gebakken worden. Dan zijn ze geschikt om te gebruiken. Ook hier weer schokken om te zien hoe klein de huisjes zijn en hoe armoedig mensen eruit zien. Na ruim 9 km zegt Isaac dat hij moe is en gaan we wandelen.
Ik vind het geweldig om meer tijd met hem te kunnen doorbrengen dus ga ook lekker meewandelen. We kunnen over van alles en nog wat spreken met elkaar. Ook Francis vertelt van alles over Oeganda, de rietplantages, Joseph Kony, Compassion, het project. We lopen langs de suikerplantages. Mensen zijn de planten aan het kappen met een groot mes. Ze gooien de stengel achter zit neer, die worden later opgehaald en op een vrachtwagen gegooid om naar de suikerfabriek gebracht te worden. De trucs rijden af en aan bij de fabriek. Ze braken een enorme hoeveelheid zwarte rook uit, hum hum, van katalysators hebben ze hier echt nog nooit gehoord. Energie labels ????


Het oogsten is allemaal handwerk. Veel mensen aan het werk op een veldje per dag. Voor een mager loon, minder dan 1 dollar per dag. Even voor je idee, een pak suiker VN een lig in Oeganda kost ongeveer 1,5 dollar. Daar hoef je geen professor voor te zijn om te bedenken dat dat inkomen nooit voldoende kan zijn.
Tijdens het lopen is er veel gezelligheid langs de weg. Zwaaiende mensen en kinderen. En lopers die links en rechts voorbij lopen. Dan zit er een jongetje langs de kant van de weg. Hij huilt. Er zitten al 2 andere lopers bij hem. Wat een verdrietig beeld. Een klein mannetje dat zich ziek voelt en in de verste verte niemand te zien die voor hem zorgt. Francis gaat met hem praten, bekijkt hem goed en geeft aan dat hij denkt dat het jongetje malaria heeft. Pff, wat een beroerde ziekte toch. En daar overlijden gewoon mensen aan in Oeganda! We overleggen even wat te doen. Francis zegt dat hij naar een medische post moet. Dan komt er een bora bora aan (motortaxi). Francis houdt m aan en vertelt waar de jongen naartoe moet. Hij geeft m geld en daar gaat de kleine man achterop. Hoe triest eigenlijk, zit hij straks in ziekenhuis, en dan??? Hopelijk gaat hij in ieder geval nu medicijnen krijgen.

We lopen verder er loopt een man met ons mee. Broodmager, bloeddoorlopen ogen. Ik vraag he waar hij naartoe gaat, to the hospital. Zijn vader is ziek en die gaat ie opzoeken. Mijn water en banaan geef ik aan hem, hij neemt het aan en binnen no time is het weg. Alweer honger…. we komen in de buurt van de suikerfabriek. En dat is te ruiken ook. Allemensen wat een geur zeg, ik zal geen omschrijving geven hoe het precies ruikt maar brrr. Het wordt ook drukker met vrachtverkeer. Bij de poort van de fabriek staat een enorme hoeveelheid vrachtwagens te wachten. Dit kan soms wel dagen duren. Ik denk onmiddellijk aan een verhaal Wat we hebben gehoord. Hier gebeurt het dus onder andere, prostitutie in de vrachtwagens. Onvoorstelbaar, onrecht! We lopen verder de compound van de fabriek op. Het ziet er binnen de compound netjes uit. De huizen die hier staan zijn van de administrators van de fabriek. Echt niet voor het overgrote deel van de werknemers. Jan met de pet woont in een schamel onderkomen/ hut. Als ze dat al kunnen betalen van het magere loon dat ze hier verdienen. We lopen over de compound en verlaten deze weer. Het laatste stuk van de tocht begint.
We komen nu in het plaatsje Kakira. Door een soort van winkelstraat. Kleine hokjes waar vanuit mensen proberen te verkopen. Veel bedrijvigheid op straat, veel bekijks ook. Veel kinderen die ons aanmoedigen. Rn koeien die afval vreten van de vuilnisbelt, dat ook. Ik had Isaac gevraagd om te kijken of hij een huisje zou tegenkomen welke lijkt op z’n eigen huis. En hij wees er een aan, foto dus maar!

    
En ohhh ja, bijna vergeten. Ik had nieuwe hardloopschoenen mee, om weg te geven. De asics glorify. Grace heeft ze gekregen, als dank voor alles wat ze doet voor kinderen!! Het staat in geen verhouding tot de betekenis dat het werk dat zijn doet, heeft. Maar toch, en ze was er blij mee! De laatste km zitten er bijna op, door een wijkje met hutjes komen we bij het project, daar is de finish. Isaac perst er nog een laatste dribbel loopje uit en we komen over de finish! Hoe gaaf! Hij kan bijna niet meer lopen van de pijn in z’n benen maar hij heeft het gered! Topper


En het feest is al in volle gang, nee ze hadden niet op ons gewacht. T is ze vergeven. Tenten zijn klaargezet voor belangstellenden. De bisschop was er, een lid van het parlement, pastors en de sporters komen een voor een binnen! Ze worden door een sportreporter feestelijk naar binnen gepraat, we krijgen een medaille van Mirjam en knuffels van teamgenoten. Wat heerlijk om zo binnen te komen. We pakken drinken en chips en Isaac gaat zitten en komt voorlopig niet meer overeind. Ik geef hem sponzen met water om z’n knieën te koelen. Maar wat gaat hij doen, hij heeft loopschoenen gekregen van Mn teammaatje Jenita. En die mag hij houden, dus hij gaat z’n schoenen poetsen met de spons.

Hij is er dus blij mee.
Het feest gaat flink door, dans groepen, zangers, beste straal muziek, sporters die feestelijk worden binnen gehaald. Heerlijk. En hordes kinderen die om je heen hangen. Dat heeft een mooie kant, een stralend koppie als je aandacht voor ze hebt. Maar armoede zie je van heel dichtbij in de ogen. Eten? Ik krijg het niet voor elkaar met deze kinderschaar om je heen. Dus we zoeken een rustige plek waar we kunnen eten zonder kinderen om je heen waarvan je weet dat ze graag willen eten. En eten een deelnam de lunch op. De rest geven we aan een paar tieners die toevallig voorbij komen. Ondertussen blijven er sporters binnenkomen. Gea, ons teammaatje gaat het laatste rondje van 10 km met haar man mee om hem te steunen; true love. En Ellen, ook een teammaatje, gaat het laatste rondje met haar broer mee om hem erdoor te helpen; broeder/ zuster liefde. De finishmomenten zijn prachtig. Een mengeling van opluchting, uitputting, ik-deed-het-niet-voor-mezelf! Dankbaar dat iedereen uiteindelijk veilig binnen in vertrekken we naar de bussen.
Tja en dan is daar dus ook het moment dat ik afscheid moet nemen van Isaac! Hij vond het lastig, tja ik ook. Van alles gaat er door je heen. Het waren mooie dagen. Hij is een fijne kerel. Hij wil journalist worden! Verhalen vertellen en schrijven, kerel ik geloof dat je dat kunt. Vertel de wereld verhalen. Laat ze zien wat er gebeurd en werk zo mee in de strijd voor gerechtigheid. You can do it, in Jesus’ name.
Een prachtige dag. Anders dan ik had verwacht. Hard getraind om een halve marathon te rennen. Maar ook flink deel gewandeld. Dus nee, sportief gezien niet de voldoening geweest die ik had verwacht. Maar wel een onvergetelijke dag gehad en veel over Oeganda en het leven hier gedeeld. Dankbaar voor………. En die halve marathon, die lopen we in Nederland wel een keer. Morgen gaan we aan de terugreis beginnen. Daarmee was dit het laatste verslag. Dank voor het lezen en jullie betrokkenheid. Tot ziens in NL!