De strijd tegen armoede

De Muskathlonreis naar Ethiopië zit erop, maar de verwerking van alles wat we hebben gezien en hebben meegemaakt begint nu pas: dagelijks komen er weer mooie, maar ook schrijnende beelden in je gedachten. Het laat je niet los en je wilt dat eigenlijk ook niet! Je wilt niet dat je de rijkdom die je om je heen ziet normaal gaat vinden, want dat is het namelijk niet. Je wilt stilstaan bij die kinderen en mensen, die niet om hulp vragen maar het wel nodig hebben. Het is niet alleen levensveranderend voor hen, maar ook voor jezelf.

Hierbij een korte foto-impressie van onze reis met daaronder een kort verslag per dag.

Vrijdag 25 mei 2018
Met nog zo’n 80 andere Muskathleten vertrekken we deze ochtend om 11.10 uur vanaf Schiphol naar Istanbul. Na een vlucht van 3 uur wordt er met dezelfde vliegmaatschappij (Turkish Airlines) naar Addis Abeba gevlogen (een vlucht van 5 uur). Het is een lange reisdag, want pas na middernacht komen we aan in ons hotel.

Zaterdag 26 mei
Op het balkon van ons hotel hebben we tijd voor een devotion waarbij het gaat om de vraag of we voor God beschikbaar zijn om ons voor Hem in te zetten. Daarna ervaren we de verkeerschaos in de Ethiopische hoofdstad: veel getoeter, maar weinig regels zo op het eerste gezicht. In de stad Adama horen we in een kerk dat kinderen al op jonge leeftijd door ondersteuning een hoopvolle toekomst krijgen aangeboden: heel bemoedigend!
’s Middags gaan we in groepjes van ca. 5 personen op home visit in een krottenwijk en zien we de armoede van dichtbij: een gezin dat moet leven in een ruimte van 5×3 meter. Er ligt een matras, er is een plek om te koken en kleding ligt in een hoek. Wassen en naar de wc gaan gebeurt elders.

Zondag 27 mei
Vandaag reizen we in 5 busjes naar het zuidelijke Hoseanna. Het is een lange, maar zeker geen saaie rit van ruim 5 uur: onderweg is er veel te zien qua landschap (met hutjes en niet afgemaakte gebouwen), maar ook wat betreft de bevolking (de mensen zijn actief en dragen van alles op hun hoofd). Onder politiebegeleiding worden we de stad Hoseanna binnen gereden: het wordt een overweldigende aankomst. We worden als ambassadeurs van Christus binnengehaald. Voordat we de kerk binnengaan, worden we door de mensen dankbaar voor onze komst toegezongen. Als je door het voorgaande nog niet was geraakt, dan gebeurde dat wel door het volgende moment: op onze knieën worden we door jonge kinderen gezegend. Hoe bijzonder is dat! Het dringt intens tot ons door: hoe rijk wij in ons land door onze bezittingen zijn, het weegt niet op tegen de geestelijke rijkdom die wij hier ervaren. Wat bijzonder om dit mee te maken.

Maandag 28 mei
Het wordt een dag waarnaar we hebben uitgezien: de ontmoeting met ons sponsorkind Tinsae (betekenis: resurrection = verrijzenis) Samuël. Ook dit vindt in een kerkgebouw plaats. Hoe mooi is het om zijn glimlach weer voor je te zien. Een tolk helpt ons om de woorden van zijn moeder te vertalen. De vader is blind en werkt als evangelist in de kerk. De blijdschap op het gezicht van Tinsae neemt toe als hij de cadeautjes mag uitpakken die in een rugtas aan hem worden gegeven. Het gaat hierbij om o.a. een kleurboek, stickers, bellenblaas en een opblaasbare wereldbol.
Het afscheid van hem is een emotioneel moment. In de devotion van deze dag horen we hoe God ons roept, net zoals hij Mozes riep, om Hem te volgen.

Dinsdag 29 mei
Deze dag staat er weer een home visit op het programma. We worden bij een project van Compassion geïnformeerd over de werkwijze van deze organisatie. Bemoedigend om te horen hoe bij dit project / gebouw 250 kinderen een levensveranderende toekomst krijgen.
De dankbaarheid wordt ons bij de uitleg duidelijk. In de home visit zien we 5 kindergezichten stralen als we, namens Compassion, hen een aantal cadeautasjes mogen aanbieden.
’s Middags rennen we in de training een deel van het Muskathlonparcours: in de zon is de laatste steile beklimming pittig (zeker als je ook nog bedenkt dat dit boven de 2000m. gebeurt), maar we worden door een groeiend aantal mensen zingend en dansend bij de finish verwelkomd: Koning Jezus, dank U wel. Op de plek waar we zijn is het Christendom in Ethiopië ontstaan. Het fundament van een nieuw kerkgebouw is te zien. Er wordt gebeden voor financiële ondersteuning van dit gebouw.
In een bajaj rijden we terug naar ons hotel: een bijzondere ervaring om in zo’n tuktuk te rijden.

Woensdag 30 mei
Het programmaboekje geeft een ‘rustige dag’ aan. We maken een rit door het binnenland. Er is opnieuw weer veel te zien in de beplanting (het landschap wordt steeds groener) en de omgeving. Het wegdek wordt er niet beter op: we rijden, door de vele grote gaten in het wegdek, kriskras over de weg. Na bijna 3 uur rijden komen we bij de Ajora watervallen: het bruine water stort naar beneden. In de schaduw zoeken we een plek om naar de devotion te luisteren. We worden aangespoord om mensen bij Jezus te brengen.
De warme maaltijd wordt misschien wel wat eentonig met opnieuw rijst en spaghetti, maar met het oog op de Muskathlon van morgen is dit wel het eten wat ons lichaam nodig heeft.

Donderdag 31 mei
Na een korte nacht staan de meeste deelnemers voor 5.00 uur op om te ontbijten. De wandelaars zijn dan al enkele uren onderweg. Helaas voor mij, heb ik (Wiebe) maag- en darmklachten. Bijna met tegenzin worden enkele broodjes naar binnengewerkt. Meerdere gespannen gezichten vertrekken lopend richting de start van de Muskathlon, waar om 7.00 uur de meeste deelnemers (na het zingen van het lied “hou vol”) aan een (halve) marathon beginnen. Het parcours is afwisselend met een modderige leemachtige, maar ook vaak een onverharde stenen ondergrond. Het ontbreekt me aan de kracht en de energie om deze afstand te volbrengen. En dat juist op deze dag… het is niet anders. Het is wel een prachtige, afwisselende route met kinderen die kilometers meerennen en ons aanmoedigen (salam = hallo).
De laatste honderden meters rennen we samen naar de finish. Misschien niet helemaal fit, maar wel voldaan als je denkt dat door deze strijd honderden kinderen voor hun toekomst worden geholpen.

Vrijdag 1 juni
Voor een aantal sponsorkinderen, die bij vrienden en bekenden is ondergebracht, laten we de meegenomen cadeaus uit Nederland achter. Het wordt vandaag een reisdag richting Addis Abeba. Voordat in de loop van de middag er nog een afsluitende barbecue wordt gehouden, geven enkele mensen een getuigenis waarin ze aangeven hoe God hen deze week heeft ‘aangeraakt’. In de devotion staat de gelijkenis van de zaaier centraal.
We mogen zaaien en willen God vragen om vrucht te dragen en te groeien in ons geloof! Na alles wat we deze week hebben gehoord kunnen we daar alleen maar Amen op zeggen.

Zaterdag 2 juni
Via Istanbul komen we met Turkish Airlines rond 9.45 uur op Schiphol aan.
Je bent een week weg, maar hebt ontzettend veel gezien en gedaan.
Het wordt tijd om het eerst te laten bezinken om het daarna te delen met anderen.
We voelen ons bevoorrecht en gezegend om dit te hebben mogen meemaken!
Alle eer aan God dat Hij ons hiervoor heeft willen gebruiken. Wij danken Hem voor de liefde en trouw die wij deze week hebben mogen zien en ervaren.
Ondertussen komen de gezichten van de Ethiopische kinderen weer op je netvlies en denken we aan de vriendelijke en dankbare mensen die we hebben ontmoet.
Hetgeen je meemaakt is niet iets om voor jezelf te houden, maar van belang om te delen.
Hoe nu verder? Graag informeren wij jullie over hoe je een kind van armoede kunt bevrijden en daardoor een hoopvolle toekomst kunt bieden.
In de afgelopen tijd hebben de 80 deelnemende Muskathleten 653 sponsorkinderen bij mensen ondergebracht en is er ook nog eens zo’n 350.000 euro aan sponsorgeld opgehaald.
Mooie getallen, waarmee het werk van Compassion wordt onderstreept.
Iedereen is het waard dat er naar hem of haar wordt omgezien!
Ons verlangen is om blijvend in Zijn Koninkrijk te strijden tegen armoede en onrecht.
We vertrouwen erop dat God ons deze weg wil wijzen.
Laat je hart spreken, want dat klopt…

Jeannette en Wiebe Oosterhaven