CZE berichten van 13 augustus

Beste gemeenteleden,

Deze keer een tweede deel van de nieuwsbrieven van de familie Vrij en van Elisa Mulder. Ik laat graag de zendingswerkers aan het woord. Op deze manier krijgen we een prachtige indruk van het werk wat ze doen en waar ze zoal mee te maken krijgen. Veel leesplezier en een goede voortzetting van de zomer gewenst!

Hartelijke groet,
Derk Gelling

Voorzitter CZE

Bijdrage familie Vrij (deel 2)

Dit is het tweede deel van de nieuwsbrief van de familie Vrij.

Verbinding Nederland - Albanië

"O, Willeke, vertel me alsjeblieft wat meer over jouw cultuur. Ik vind het zo spannend dat we voor het eerst een groep uit jouw land gaan ontvangen! Ik ken de mensen en de cultuur niet. Ik voel me onzeker en wil het graag zo goed mogelijk voor hen regelen. We hebben hen al wel ontmoet, maar ze zijn hier nog niet als groep geweest om echt iets te doen." Deze vraag kreeg ik op een zaterdagochtend na het kinderwerk. Ik was wat verbaasd, want ze heeft veel gewerkt met Amerikanen, Engelsen en mensen uit verschillende andere culturen. Maar de Nederlandse cultuur voelde toch weer anders en maakte haar onzeker. Deze vraag gaf mij een inkijkje in haar hart. Eigenlijk deelde ze iets heel kwetsbaars. Wat ben ik dankbaar dat onze band is uitgegroeid tot dit niveau. We durven kwetsbare dingen met elkaar te delen, vragen te stellen en open te zijn. Natuurlijk vertelde ik haar graag meer over wat ze kon vragen en verwachten. Ook vertelde ik dat Nederlanders direct genoeg zijn om nee te zeggen en het juist waarderen als zij ook gewoon zegt en vraagt wat ze denkt. Nog veel mooier was de ontmoeting na de week met de Nederlandse groep. "O, wat was dit een zegen! Ze nodigden drie tieners uit onze kerk uit om te komen logeren op hun accommodatie, samen met hun eigen tieners. Ze werden zo warm en hartelijk ontvangen. Dat was een bemoediging die deze meiden hard nodig hadden, want ze voelen zich vaak zo eenzaam in onze kleine kerk." Daarna volgde een lange reeks van dankbaarheid. Ze vertelde hoe er praktische hulp kwam, juist op het moment dat ze onverwacht een nieuw kerkgebouw gingen huren. Hoe de groep de moed niet opgaf toen er geen tieners kwamen naar het georganiseerde volleybalgame. Dat de groep 'gewoon' aanwezig bleef op het sportveld om jongeren te ontmoeten en hen te zien. Dat ze als kerk even wat extra kracht hadden om zichtbaar en present te zijn in de buurt. En misschien nog wel het mooiste: dat ze weten dat er een biddende kerk in Nederland is die oprecht betrokken is en dichtbij is, ook al wonen ze ver weg.

Een persoonlijk verhaal

Het liefst zit ze bij het raam, zodat ze nog wat frisse lucht kan meepakken door de openstaande ramen. Ze is een van de oudere dames van de gemeente en zit graag samen met anderen in hetzelfde gespreksgroepje. Meestal praten ze over hoe warm het is en hoe het met de kinderen gaat. Maar vandaag kwam er, na wat aanmoediging, een eerlijk en kwetsbaar persoonlijk antwoord. De laatste vraag van de Fokusi-les was: "Waarom heb jij Gods verlossing nodig?"

"Het was 1967, midden in de communistische tijd. Ik had een goede functie bij de partij, op de administratie. Ik hield me bezig met zaken waarvoor ik me nu schaam. De eerste ontmoeting met pastor George herinner ik me nog goed. Hij vertelde me over Jezus en vergeving. Ik moest er niets van weten. Ik was atheïst, zoals velen in die tijd, want elke vorm van geloof was verboden. Zijn woorden maakten me boos en geïrriteerd. Ik liep weg van zijn praatjes en wilde niet meer luisteren. Maar toen ik die avond thuis in bed lag, kwamen zijn woorden steeds terug in mijn gedachten. Het hield me bezig dat er misschien een God zou zijn. En als ik eerlijk was, moest ik bekennen dat er wel méér moest zijn in het leven. Ik kon me voorstellen dat er een God was, zoals de moslims en de christenen geloofden. Maar het kon niet, het mocht niet, dus stopte ik die gedachten weg.

Pastor George kwam nog eens terug. Ik verstopte me snel in het huis van mijn schoonmoeder om niet opnieuw naar zijn verhaal te hoeven luisteren. Hij kwam me zoeken, vond me en nodigde me uit voor een gesprek. Dat deden we. Toch wilde ik er nog steeds niets van weten.

Jaren later ontmoette ik een andere pastor, die met dezelfde boodschap kwam: Gods vergeving voor mensen, door Zijn Zoon Jezus Christus. Die boodschap kwam binnen. Het raakte me, en deze keer liet ik het toe in mijn hart. Ik besefte maar al te goed dat ik vergeving nodig had voor de dingen die ik had gefaciliteerd in de communistische tijd. Niet alles wat ik daar deed, was goed en zuiver. Het heeft lang geduurd voordat ik echt kon beseffen dat Gods liefde en vergeving ook voor mij waren. Maar ik ben nog elke dag dankbaar voor beide pastors, die mij leerden dat Gods genade ook voor mij beschikbaar is."

Op verlof naar Nederland

Het duurt nog even, maar we zetten het alvast in de agenda. In oktober van dit jaar hopen we voor verlof naar Nederland te komen. Verlof betekent voor ons geen vakantie, maar vooral veel ontmoetingen. Daar kijken we altijd weer erg naar uit. Deze periode is bedoeld om betrokken kerken, organisaties en andere geïnteresseerden persoonlijk te ontmoeten en te delen over ons leven en werk hier in Albanië. Een aantal zondagen is inmiddels al ingevuld, maar op veel doordeweekse dagen is nog ruimte. Vind je het leuk om meer te horen over ons leven en werk? Voel je dan vrij om aan te sluiten bij een van de ontmoetingen. Heb je een idee voor een ontmoeting die nog niet gepland staat? Spreek ons dan gerust aan. We denken graag mee.

De actuele agenda vind je op onze website: www.vrijinalbanie.nl/actueel

En o ja, ben je deze zomer van plan om naar Albanië te gaan? Bezoek dan eens een van de lokale kerken. Op https://vrijinalbanie.nl/welkom-in-de-albanese-kerk/ vind je een overzicht van kerken in de buurt.

Groet,

Familie Vrij

 

---

 

Bijdrage Elisa Mulder (deel 2)

Dit is het tweede deel van de nieuwsbrief van Elisa.

Wat heeft de Heer in mijn leven gedaan?

Afgelopen maand was een tijd van veel eerste keren. Of het nu ging om gebedsmomenten leiden, een team leiden, zo nauw samenwerken met mijn co-leider, pub-evangelisatie, outreach plannen of noem maar op. Door al deze ervaringen heen heeft de Heer me veel mogen leren. Alles komt voor mij samen in dit Bijbelvers: "Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen."(2 Korinthiërs 12:9) Ik ben me deze maand zo bewust geworden van mijn eigen zwakheden. Van de dingen die ik niet weet, de kracht die ik niet bezit en de wijsheid die ik niet in pacht heb. Kortom: ik ben niets zonder mijn Maker en Heer. Juist daarin heb ik zoveel mogen leren over afhankelijk zijn van de Heer en schuilen bij mijn Vader. Steeds opnieuw heb ik Zijn kracht en genade mogen ontvangen, elk moment weer. Regelmatig vroeg ik mezelf af hoe het kon dat ik me zo vreugdevol en energiek voelde, terwijl ik slaaptekort had en er soms ingewikkelde situaties waren. Uiteindelijk kwam ik tot maar één antwoord: de Heer. Hij was Degene die mij droeg. Daarnaast heb ik veel mogen leren over afhankelijk zijn van Gods wijsheid. Samenwonen met studenten, leiding aan hen geven en hen discipelen was een enorme vreugde, maar bracht ook uitdagende situaties met zich mee. Zeker wanneer je samen met iemand anders leiding geeft. Het vers uit Spreuken is daarin echt mijn houvast geweest: "De vreze des HEEREN is het beginsel van de kennis." (Spreuken 1:7a)

Mijn hoogste prioriteit is daarom geweest om een groter ontzag voor de Heer te krijgen, Zijn heerlijkheid te zien en Hem te zoeken met alles wat ik heb. En Hij belooft dat wie zoekt, zal vinden. Ik ging deze outreach in met één gebed: "Heer, laat mij in alles wat ik doe niet afgeleid raken van U." Vaak moest ik denken aan het verhaal van Martha en Maria. Martha is druk bezig om alles voor Jezus in orde te maken, terwijl Jezus haar vraagt waarom ze zich zo druk maakt. Ondertussen zit Maria aan Zijn voeten en luistert ze naar Zijn stem. Ik houd ervan om bezig te zijn, dingen te doen en te faciliteren waar dat kan. Maar ik wist ook dat al die dingen uiteindelijk niets betekenen als ik niet eerst aan de voeten van Jezus zit. Daarom is dat mijn prioriteit geweest: simpelweg aan Zijn voeten zitten. Vanuit die plek zal de rest voortkomen, maar dat komt allemaal op de tweede plaats. Daarnaast heb ik nog zoveel andere dingen mogen leren. Praktisch over leiderschap, maar ook over het belang van Gods Woord, radicaal liefhebben, geduld hebben en nog zoveel meer. Ik zie dat ik ben gegroeid, dat de Heer mij heeft gezuiverd en dat mijn liefde voor Hem alleen maar is verdiept. En datzelfde zie ik ook terug in mijn studenten. Mijn gebeden zijn verhoord. Prijs de Heer!

Tijd na outreach

Na een paar dagen samen met het team te hebben geëvalueerd en vooral veel plezier te hebben gehad, mochten we weer terug naar Noorwegen. De laatste week van de DTS was aangebroken. Deze week stond in het teken van terugkijken op alles wat de Heer heeft gedaan, bijpraten met vrienden, evalueren en je voorbereiden op de terugreis naar huis. Het was een ontzettend mooie week, waarin we ook een getuigenisavond en de diploma-uitreiking mochten beleven. Daarnaast kregen de studenten nog onderwijs over roeping, een licht zijn voor de mensen om je heen, het delen van getuigenissen en hoe je het vuur voor de Heer brandend houdt. Op de dag dat de studenten vertrokken, begon voor ons direct het volgende programma: Workers Gathering. Dit is een weekend waarin alle verschillende bases van Noorwegen samenkomen. We mogen daar samen de Heer zoeken, in eenheid optrekken, van elkaar leren, luisteren naar sprekers en samen tijden van aanbidding hebben. Het was ontzettend waardevol en goed, maar ook behoorlijk intens zo vlak na het einde van een DTS. Voor mij begon hier ook echt een periode van reflectie. Er ging veel door mijn hoofd en de Heer begon heel duidelijk dingen tot mij te spreken. Op dat moment bracht dat vooral verwarring, maar inmiddels heb ik daar ook steeds meer duidelijkheid over gekregen. Daar zal ik later meer over delen. Na Workers Gathering trokken we ons met de staff drie dagen terug om samen tijd door te brengen, uit te rusten en terug te kijken op hoe dit seizoen voor ieder van ons was geweest. Dat was zo'n ontzettend fijne tijd en ik heb er enorm van genoten. We zaten op een rustige plek, het weer was prachtig, het eten was goed en we waren gewoon samen. Dat voelt inmiddels echt als een kleine familie. Na deze dagen hadden we nog drie dagen rust, en daar heb ik echt van genoten. Ik ben veel buiten geweest, heb gewandeld, gevolleybald, mijn Bijbel gelezen en bijgepraat met vrienden. Die rust was ook echt nodig, want daarna stond alweer een groot evenement voor de deur: Refresh.

Tijdens Refresh komen ongeveer 400 tot 500 jongeren uit Noorwegen, Nederland en een paar andere landen naar onze basis. Ze komen om versterkt te worden in hun geloof, de Heer te zoeken en meer over Hem te leren. Het is een ontzettend bijzonder evenement, waarin jongeren die normaal midden in hun studie of werk staan, toegerust worden om juist daar een licht te zijn.

Het is eigenlijk lastig om onder woorden te brengen wat er tijdens Refresh gebeurt, want naast ontzettend veel gekkigheid en plezier, doet de Heer ook bizar veel. Er is een diep verlangen naar Hem, een groot ontzag voor wie Hij is, een vreugde die alleen Hij kan geven en een bereidheid om als arbeider Zijn Koninkrijk te dienen. Dat samen maakt het elke keer weer ontzettend bijzonder om mee te mogen maken. Vorige week vrijdag kwam het evenement ten einde en was het voor mij ook tijd om terug naar Nederland te gaan. Inmiddels ben ik alweer een week thuis en dat is echt heel fijn. Doordat er niet veel op de planning staat, heb ik de ruimte om echt uit te rusten, bij te praten met de mensen die dichtbij me staan en terug te blikken op het afgelopen jaar. Tegelijkertijd ervaar ik deze periode ook als een tijd om dicht bij mijn Vader te zijn en te rusten aan Zijn Vaderhart. Daar geniet ik enorm van.

Ook hebben een paar geweldige mensen een pubquiz georganiseerd voor Wimjan van den Berg (met wie ik samen op Grimerud werk met DTS en we allebei uit de Sionskerk komen) en mij. Het was een avond vol gezelligheid, het vergroten van bekendheid voor ons werk en het ophalen van steun. Ik heb hier ontzettend van genoten en het gaf me een sterk gevoel van gedragenheid door het thuisfront. Uiteindelijk is er rond de €1300 opgehaald, die Wimjan en ik mogen delen, een enorme hulp voor ons allebei. Iedereen die erbij was: ontzettend bedankt!

Vanaf deze week zal ik weer terug naar Noorwegen vliegen, waar het nieuwe jaar zal gaan beginnen. Bedankt voor al uw betrokkenheid rondom het werk wat ik mag doen in Zijn Koninkrijk!

Hartelijke groet,

Elisa Mulder