CZE berichten van 21 mei

Beste gemeenteleden,

In de meivakantie zijn we als gezin erop uitgetrokken en hebben een mooie vakantie samen gehad. Als we op vakantie zijn, stappen we vaak wel een kerk binnen. Niet omdat het moet, maar om even stil te zijn, om rond te kijken. Zo kwamen we deze vakantie in een Grieks-Orthodoxe kerk. Mannen met lange baarden in zwarte jurken liepen heen en weer. Wat onze kinderen vooral opviel was het onhygiënische gebruik van het kussen van schilderijen. Nadat men de heiligen hadden begroet, werd er een kruisje geslagen en een kaarsje gebrand. Nu probeer ik in mijn stukjes altijd iets te delen van wat ik meemaak.

In mijn hoofd had ik al iets van een lijn met kerken, kerkgebouwen om over te schrijven. De preek van afgelopen zondagmorgen ging over Kolossenzen 1, waarbij Paulus vanaf vers 15 een lied uit de vroege kerk citeerde. De dominee vertelde dat wanneer je een grote kathedraal binnen kwam, dat je bevangen kon worden door de grootsheid van zo’n gebouw, de lichtval, de schilderingen, de mooie dingen die je ziet, het koorgezang of iets anders. Ik dacht bij mezelf, daar moet mijn stukje dan maar mee beginnen. Mijn gedachten gingen terug naar een aantal van die plekken. Ik heb een aantal prachtige kathedralen mogen bezoeken in mijn leven, maar net zo bijzonder vind ik het dat we diensten bij hebben mogen wonen in een koffiehuis op een berg in Noorwegen, in Oostenrijk een Nederlandstalige (lees)dienst, op een plaatselijke dil op een boerderij in Zweden, in een kerkgebouwtje in Kabwe (Zambia) of in een plaatselijke gemeente in een kleine plaats in Zweden, waarbij de voorganger zich afvroeg wat wij als vakantiegangers in vredesnaam kwamen doen in een kerk waarbij we de taal niet machtig waren. Wij vroegen ons daarentegen weer af of het bij ons zou kunnen dat een predikant, in toga, maar daaronder in spijkerbroek en t-shirt, voorzien van sneakers de dienst zou leiden. Na afloop kregen we een hartelijk gesprek en konden we uitleggen waarom we juist wel naar de kerk zijn gegaan. Ter bemoediging aan medechristenen.

Veel dingen gaan langs je heen tijdens zo’n dienst, als je de taal niet machtig bent, maar toch de bekende elementen herken je wel, zoals votum en groet, geloofsbelijdenis en de zegen. En het komt toch wel vaak voor dat er een bekend lied klinkt dat gezongen wordt, de melodie ken je. Zo is de kerk wereldwijd met elkaar verbonden. En zo mogen wij verbonden zijn met de kerk wereldwijd, onder meer door onze veldwerkers.

Susan en Luis bereiden zich voor op de verhuizing naar San-José. De eerste van de twee verhuizingen, om uiteindelijk medio november terug te keren naar Nunspeet. De Sionskerk is bezig om een TFT op te richten voor de uitzending van hun toekomstige predikant. En in Grimmerud, Noorwegen, zijn Wimjan en Elisa druk bezig met hun bediening onder jongeren. Prachtig wat zij allemaal verrichten op afstand en waar wij iets van mogen proeven. Jeugdvereniging NIEK heeft zich in Athene ingezet, prachtig om ook hun reisverhalen te mogen lezen op de kerk-app. Een ervaring voor hen die de rest van hun leven met hun meegaat.

Heinz Ros heeft een reis naar Albanië gemaakt met Stichting Antwoord. Hij schrijft in de nieuwsbrief: Een week vol ontmoetingen, gebed, bewogenheid, praktische hulp en diepe indrukken. De deelnemers kijken terug op een prachtige en gezegende reis. Er was mooi weer, er werd veel gezien en gedaan, maar bovenal werden er mensen ontmoet. Mensen met verhalen. Mensen in nood. Mensen die bemoediging nodig hadden. En juist daarin mocht de groep iets laten zien van de liefde van Christus.

Is dat niet iets wat we allemaal mogen laten zien in onze directe omgeving? De liefde van Christus. En of dat nu in een prachtige kathedraal verkondigd wordt, of ergens op een andere plek. Het gaat niet om de plek waar dit wordt verteld, maar het gaat erom wat wij ermee doen in onze omgeving.

Gezegende Pinksterdagen toegewenst! Dat de Geest u mag vervullen met Zijn liefde, om die ook weer uit te dragen!

Groet,

Derk Gelling

Voorzitter CZE