CZE berichten van 5 november

Beste gemeenteleden,

Deze keer geen stukjes vanuit de zendingswerkers, daarom neem ik de pen ter hand. Ik wil graag één en ander toelichten over terugkerende zendelingen. Afgelopen maandag 2 november 2026 is er een training georganiseerd over de terugkeer van zendelingen naar hun eigen land. In de situatie van de familie Selles een hele bijzondere terugkeer natuurlijk, want deze gaat gepaard met een emigratie. Los van allerlei praktische zaken die daarbij komen kijken, is het ook mentaal een hele opgave. Luis verlaat zijn geboortegrond voor een land dat hij niet kent. Hij verlaat de jungle voor de Nederlandse herfst. Susan verlaat een land waar zij 8 jaar geleden naar toe is gegaan. Daar heeft zij veel verschillende dingen meegemaakt. Denk aan verandering van zendingsorganisatie, verhuizen, trouwen, wonen op een plek waarbij drugs, misbruik en alcohol de boventoon voeren, drie kinderen mogen ontvangen, Yamipa mogen opzetten, zorgen hebben over de gezondheid van Hannah en dan nu terugkeren naar Nederland. Naar huis? Was het maar zo simpel, want wat is thuis op dit moment voor hen? Een zendeling gaat tijdens de missie door een aantal fasen heen:

Fase 1: Wanneer een zendeling naar het zendingsveld gaat gaan de gevoelens al op en neer. Enthousiast over het vertrek, want je gaat de wijde wereld in. Natuurlijk ook gevoelens van mensen achterlaten. Dat gaat in die tijd op en neer. En dan vertrek je, je familie achterlatend op het vliegveld.

Fase 2: Je komt aan op het veld. Alles is prachtig en goed. Je zit vol adrenaline en gaat vol goede moed aan de slag. En er rust Zegen op je werk. Je ervaart dat de Heer dichtbij is en dat het goed is dat je daar bent!

Fase 3: Je daalt enorm af en alles is verschrikkelijk. Je mist thuis, je mist familie, het eten staat je niet meer aan en meer van dat soort dingen. Je voert misschien ook wel een geestelijke strijd.

Fase 4: Het is oké om daar te zijn. Alles is genormaliseerd. Je leidt je leven daar, je bent dienstbaar in Zijn naam en je leeft het leven. Is er dan geen gemis meer? Natuurlijk, maar je krijgt bezoek, je mag laten zien waar je mee bezig bent. En dan besluit je op een gegeven moment dat je teruggaat naar Nederland.

Fase 5: Het is vergelijkbaar met fase 1. Emoties volgen elkaar in rap tempo op. Je staat nog met één been in Costa Rica, in het laatste weekend daar doe je nog vertaalwerk voor een groep Nederlanders die daar werk verrichten. Aan de andere kant ben je dingen aan het regelen voor Nederland. Huisvesting, inrichting, inschrijving bij gemeente, zorgverzekering, doktersbezoek voor Hannah, nadenken welke spullen wel of niet meekunnen enzovoort. Je leeft letterlijk in twee werelden.

Fase 6: je komt thuis. Op Schiphol staat familie te wachten, je thuisfrontteam. Ze rijden je naar Nunspeet en je ziet je huis waar je een jaar in kan wonen. Je ontmoet allerlei mensen die je willen helpen, je komt terug in de gemeente waar iedereen blij is om je te zien! Alles is prachtig. Maar tegelijkertijd hoor je soms ook dingen uit Costa Rica en dan kan het soms verschrikkelijk zijn om hier te zijn. Was ik maar daar…..Als ik daar was geweest, dan had ik…..gedachten die zomaar op kunnen komen. 

Fase 7: Uiteindelijk normaliseert dit ook weer, vergelijkbaar met fase 4. Maar dan hier. 

Uiteindelijk zal niemand weten hoe lang fase 7 duurt. Alleen er zijn wel een aantal zaken die wij kunnen doen hierin. De belangrijkste vind ik deze: verwacht niet dezelfde zendeling terug, als bij vertrek. Het levenshuis van die persoon is veranderd door het verblijf daar. Je bent een derde-cultuur persoon geworden. Stel Nederland is rood, Costa Rica is geel, dan kom je oranje gekleurd terug. Omdat je vanuit beide culturen dingen mee hebt genomen. Waar wij ons misschien heel druk kunnen maken om de prestaties van het eerste elftal van Nunspeet, Elspeet of Hulshorst, maakt de zendeling zich drukker om zaken in het andere land. Terwijl je daar vroeger bij wijze van spreken zo over kon bomen! Wij kijken vaak al vooruit, terwijl de zendeling nog achteruit kijkt.

Handelingen 14: 26-28 is een mooie bijbelse basis om zendelingen terug te mogen ontvangen. Daarin staat: Van daar gingen zij (Saulus en Barnabas) per schip naar Antiochië, de stad waar ze aan Gods genade waren toevertrouwd toen hun de taak was opgelegd die ze nu hadden volbracht. Daar aangekomen riepen ze de gemeente bijeen en brachten verslag uit van alles wat God door hen tot stand had gebracht. Ze vertelden hoe Hij voor alle volken de deur naar het geloof had geopend. Ze bleven nog geruime tijd bij de leerlingen.

1. Saulus en Barnabas voltooiden hun taak en ze ervoeren dat hun opdracht klaar was. Was iedereen dan bekeerd? Nee. Was iedereen gered? Nee. Is Yamipa al helemaal af en loopt het als een trein? Nee. Maar Luis en Susan hebben ervaren dat ze mogen loslaten. De opdracht is daar op dit moment klaar.

2. Ze gingen terug naar de gemeente die hun uitgezonden had. Wij moeten gastvrijheid verlenen en gelegenheid geven om hun verhaal te doen. Zorg voor de zendeling als die terugkeert, net zo goed als dat er zorg gegeven is tijdens het verblijf in het buitenland. Hoe doe je dit dan? De vraag die ook gesteld moet worden is: wat wensen Luis en Susan?

3. Ze werden door de gemeente opgevangen. Ze komen toch gewoon terug? Dit is het meest moeilijke. Ze waren gewend om hun werk daar te doen, Luis in zijn eigen gemeenschap. Ze hebben behoefte aan een veilige samenleving.

4. Ze vertelden alles wat God in en door hen had gedaan. De zendeling heeft behoefte om alles te vertellen. Ze hebben behoefte aan evaluatiegesprekken. Niet even een paar minuutjes tijdens de kerkdienst en dan over tot de orde van de dag. Belangrijk om verschillende doelgroepen te hebben, want dan ga je steeds met een andere bril kijken naar hetgeen gebeurd is op het werkveld. Op persoonlijk niveau: kan verschillend zijn per zendeling. Ze kunnen op de gekste momenten dingen willen vertellen. Als de zendeling maar de kans krijgt om alles te vertellen.

5. Ze kregen weer een taak in hun gemeente → re-integratie moet wel eerst zijn afgerond voordat een nieuwe taak opgepakt kan worden.

Eén ding hebben alle zendelingen gemeen met elkaar: Als iemand in een andere cultuur werkzaam is geweest, dan is hij voor altijd veranderd!

Laten we als gemeente biddend om Luis, Susan, Hannah, Boaz en Bastiaan heen staan? Laten we als gemeente onze gastvrijheid zien, laten we als gemeente onze monden sluiten en luisteren naar hun verhaal. Laten we als gemeente ook financieel blijven bemoedigen, want er worden kosten gemaakt, terwijl ze geen inkomsten hebben. Doet u mee?

Hartelijke groet Derk Gelling
Voorzitter CZE